Lieve mensen,

Eindelijk is het moment dan aangebroken: Mijn laatsteblogpost! Een minuutje stilte hoeft er nog net niet voor worden gehouden, maardat mijn tijd in Nagasaki nu aan zijn eind komt voelt voor mij wel een beetjeals het einde van een tijdperk. Er is mij verteld dat ik op deze blog in totaalzox92n 90 A4-tjes bij elkaar heb getypt de afgelopen maanden. Dus als ik ooit hetidee krijg om x91evenx92 al mijn Japanblogs na te lezen weet ik nu dat ik daarminstens een middag voor uit moet trekken! Ik ga er maar vanuit dat ik julliein Nederland dit jaar goed op de hoogte heb gehouden met mijn avonturen.

Ik vind het leuk om terug te denken aan mijn eerste dagenhier in Nagasaki. Dan lach ik mezelf kei hard uit. Zoals de meesten van jullieweten ben ik van de planningen en daarnaast ook van de schemax92s. Toen ik hiernet arriveerde heb ik een vel papier voor een 100-dagen mediteerplan aan demuur gehangen. Elke dag een kruisje. Verder heb ik verschillendehuiswerkschemax92s aan mijn muur prijken waar ik mijn studie-uren op noteer ensinds begin juli hangt daar een aftelschema naast zodat ik er elke dag meegeconfronteerd word hoe weinig van mijn tijd in Nagasaki ik nog over heb. Inmijn geval is dat beter om de klap wat minder groot te maken voor wanneer ikstraks weer op Schiphol sta. Ik kan me nog goed herinneren dat ik zeven jaar geledenvanuit Wakayama naar Schiphol vloog. Ik wist natuurlijk dat ik me snel weer opNederlandse bodem zou bevinden, maar het drong om de een of andere reden totaalniet door. En toen stond ik daar ineens weer: BAM! Net alsof je in je gezichtgeslagen wordt. Ik had te weinig rekening gehouden met de omslag. Dat moet iknu ten koste van alles voorkomen. Vandaar mijn aftelschema. Elke dag eenkruisje erbij, elke dag minder lege vakjes over. Vijf weken, vier weken, drieweken, twee weken en zes dagen, twee weken, een week en vijf dagen, een wekenen vier dagenx85 Neeeeeee ik moet hier nog zoveel dingen doen!! Daarnaast hangenalle kaarten, fotocollages en lieve berichtjes die ik met de luchtpost vanuitNederland heb ontvangen aan mijn muur evenals posters van concerten van mijnclub. Eigenlijk heb ik dus niet veel muur meer overx85 En nu ga ik naar huis enmoet ik al mijn schemax92s, kaarten, posters en al die andere papieren van demuren halen. Zo breek ik mijn kamer en dus ook mijn jaar Nagasaki langzaamaanaf. 

Mijn colleges zijn afgelopen. De eindpresentatie zit er ookweer op! De opkomst was trouwens ontzettend schaars, maar dat zorgde ervoor datik geen last had van zenuwen. Niets om rouwig om te zijn dus. Nu kan ik delaatste dagen genieten van alle leuke dingen in Japan en geloof me als ik zegdat ik dat doe!

Ongelofelijk dat je in vrij klein stadje als Nagasaki nazoveel maanden nog steeds niet alles gezien hebt voor je gevoel. Dus, ik gingvorige week nog wat dingen doen die ik nog niet van mijn lijstje gestreept had.Ten eerste ben ik met Asuka naar de seiyoukan hier in de buurt geweest (eenwesters winkelcomplex). Ik hoorde steeds van iedereen dat het er ontzettendstom is, maar de ene persoon die mij die bewuste donderdagochtend wist tevertellen dat het er wel leuk was wist mij over de streep te trekken om dantoch een kijkje te gaan nemen. Ik had op dat moment toch even niets beters tedoen. Dus hup, naar die seiyoukan. Nou ik zeg het je, wat een drama! Er warenwelgeteld twee winkels met x91westersex92 spulletjes en dan niet mooie westersespullen, ik heb het over spullen zoals life size porseleinen hondenbeelden metgouden randen. Om het nog erger te maken, het waren niet enkel beelden, hetwaren vazen waardoor het leek alsof er bloemen uit de hoofden van die beestenkwamen groeien. Bloemhersens, prachtig! Dat wil je echt in je huisx85 verderhadden ze de lelijkste verzameling aan meubilair met truttig bloemetjespatroon.Zelfs je oma zou zich ervoor schamen als die gedrochtmeubels in haar woonkamerzouden staan. Alles was veel te overdadig, met veel te veel goud, met veel teveel bloemen en van de prijzen viel je zowat flauw. Japanners hebben maar eenraar beeld van het westen. Bij de tweede westerse ingestelde winkel die wepasseerden durfden Asuka en ik niet eens over de drempel te stappen. De rozekanten handtassen met palletjes kon je al vanaf een afstand van 50 meter zien.

We besloten dus om een kijkje te nemen op het dakterras. Watbevond zich daar? Wederom te veel bloemen, een te lelijke rozenboog enx85 een verliefdstelletje in de hoek van het dakterras. Wij kijken, wij knipperen met onzeogen, we kijken nog een keer en ja hoor: een eerstejaars jongen en eenderdejaars meisje van onze clubx85 Asuka en ik wisten niet hoe snel we daar weerweg moesten komen whahaha! Dat krijg je in de zomervakantie, dan zijn er geenclubrepetities en krijgt niet de hele club mee wie met wie aan het daten is.Daar dachten die twee blijkbaar ook zo over! Jammer voor hen dat wij daar evenvrolijk het dakterras op kwamen wandelen. Algemene conclusie: Seiyoukan = FAAL.

Dus we zijn vervolgens op de tram gestapt en naar een ofander lief koffiezaakje in een achterhoek van Nagasaki gereden. Ze hadden ereen hele speciale manier van koffie maken, ik heb het nog nooit ergens andersgezien en ik snap eigenlijk nog steeds niet echt hoe het nou werkt. Maar alsware koffieliefhebber was ik erg gefascineerd door die glazen bollen waarinwater werd gekookt. Heb er even een site bij gezocht (een niet-Japansetrouwens) omdat jullie anders niet begrijpen wat ik bedoel. Even helemaal naarbeneden scrollen en dan zie je een foto! Pas op dat je niet doof wordt mocht jedeze site openen, ze hebben er zox92n irritant verkooppraatje onder gezet.

http://elitechoice.org/category/electronic-products/page/15/

Wat er aan de muur van dit koffiezaakje hing was eenprachtige ouderwetse Hollandse koffiemolen met ouderwetse zwingel om dekoffiebonen te malen en het gedeelte waar je de koffiebonen in doet was vanporselein met Delfts blauwe molens erop. Reden genoeg voor mij om daar eenseven een gesprek over te voeren met de eigenaar van de zaak. Beetje een norseman. Asuka was bang voor hem. Ik heb me rot gelachen om haar verschriktegezicht. Asuka vertelde me dat er ooit een tv-zender vanuit Tokyo naar Nagasakikwam omdat ze het koffiezaakje graag in hun programma wilden. Maar de eigenaarwilde geen media-aandacht dus hij wees hun verzoek af. Dat maak je nou nietvaak mee zou ik zeggen, de meeste mensen willen juist wel dat hun zaak in despotlights komt te staan aangezien dat voor meer klanten zorgt.

Vorige week was hier in Nagasaki het minato matsuri (havenfestival). De weekeinden die daaraan vooraf gingen verzamelden alleNagasakianen zich op zaterdag- en zondagavond in het mizube no mori kouen (eenpark aan de zee) waar een gigantisch aantal eettentjes was opgesteld. Zeverkopen er alles wat lekker is: takoyaki (octopus in deegbolletjes),okonomiyaki (hartige Japanse pannenkoek), hashimaki (okonomiyaki om stokjesgewikkeld met een ei erop), verschillende soorten vlees en vis aan stokjes,kakigori (ijsschaafsel met siroop), yakisoba (noodels), zoete aardappelchips,maxefskolven en nog veel meer. Telkens wanneer ik op zox92n festival ben weet ikniet wat ik moet kopen. Want ik wil ALLES!!! Het is allemaal zo ontzettendlekker en zeker nu ik bijna weer terugga naar Nederland denk ik steeds: Neeeeedit moet ik nog allemaal eten, laat ik even 10 kilo aankomen de komendeweken! Maar het is zo warm dat het me helaas niet lukt veel te eten. Ik dachtdat de hitte in Nagasaki me zwaarder zou vallen maar de 34 graden die het nu aleen paar weken is overleef ik wonderbaarlijk genoeg. Je hoort me echter nietzeggen dat het aangenaam is. Maar ik vind het toch zeker prettiger dan deNederlandse winterse kou.

Maar terug naar de Japanse festivals! Er is niets mooier danJapans vuurwerk. Mijn god wat is dat een spektakel! De hele avond in je yukata(zomerkimono) door het park struinen, eten totdat je obi knapt (band om jemiddel die je yukata bij elkaar houdt) en daarna twintig minuten genieten vanal het mooie vuurwerk. Een prachtige manier om je avond te besteden!

Er waren naast het knalvuurwerk ook live optredens en taikooptredens (taiko is japanse trom). Het laatste optreden van de avond werdverzorgd door een man van ergens in de 40 met veel te lang haar en een witglitterpak. Eerst vonden Rune Asuka en ik hem maar raar, maar toen hij Y.M.C.A.begon te zingen hebben we daar als een stel gekken in onze yukatax92s staanspringen en dansen. Jeuj, Japanse zomercarnaval!

Ook van onze geliefde Sachi en Yoriko (van de izakaya Baard)hebben we afscheid moeten nemen. Ze hebben Carola en mij een paar dagen geledennog meegenomen naar een waterval in de buurt. Daar hebben we met hen en huntwee jongste dochters Nonoka (7) en Nanase (2) de hele middag gezwommen bij de waterval. Vooral met de kleinste heb ikveel lol gehad. Yoriko had een enorme bentoubak (lunchtrommel) gevuld metonigiri (rijstballen), tamagoyaki (eirol), ham en asperges, gefrituurde kip enandere lekkere dingen. Die avond zijn we uit eten geweest met het gezin en eenaantal van hun vrienden en we hebben we de rest van de avond doorgebracht ineen karaokebar. Een geweldige dag!

Verder stond de 9^e een dagje dolfijnen kijken ooknog op de planning maar wegens hevige regen ging dat helaas niet door. DeMikix92s met wie ik begin van mijn jaar in Nagasaki zo goed bevriend was (ze zijnallebei afgestudeerd en verhuisd in april dus ik heb ze nog maar een paar keerkunnen zien), zijn een dagje terug naar Nagasaki gekomen en toen zijn we metzijn vieren (Rune erbij) een dagje met de auto door Kyuushuu gaan toeren. Bijelk eettentje waar het eten naar horen zeggen lekker moest zijn werd gestopt endaar werd een voorraad voedsel ingeslagen. Ik heb die dag onder anderetofunuggets en een soort van aardappeloliebollen gegeten. Allebei ontzettendlekker!

We kwamen die dag ook door een stadje genaamd Obama. Ja ja,zoals de president van de Verenigde Staten! Obama staat bekend om haar onsen enhet grondwater. Ze hadden daar dus van die houten borden staan (van presidentObama in een onsen) waar je dan je hoofd door kan steken en vervolgens een fotovan moet maken. Gezellig met president Obama in de onsen in Obama, wie wil datnou niet? Whahaha priceless! In Obama is vlakbij de zee een voetenonsen die jegratis mag gebruiken. Schoenen uit, broekspijpen oprollen en genieten van hetuitzicht. Je kijkt uit over een helderblauwe zee en de bergen in de verte.

Zoals ik aan het begin van dit verhaaltje al zei viel onzeKyuushuu-toerdag op de 9^ex85 does this ring a bell? De 9e,  de dag dat Nagasaki werd gebombardeerd doorAmerika. Op 9 augustus om 11.02 uur x92s ochtends heeft x91fat boyx92 de levens vanzoveel mensen verwoest.. ergens vond ik het heel erg dat ik deze dag niet naarhet Matsuyama park (waar het nulpunt zich bevindt) kon gaan om bij de tweeminuten stilte aanwezig te zijn. Het is dit jaar precies 65 jaar geleden dat deatoombom is gevallen. Maar ja, twee minuten stilte of een hele dag met jevriendinnen in een auto over het eiland crossen, dan weet ik wel waar ik voorkies! Wij zaten met zijn vieren gezellig te kletsen bij de voetenonsen en Mikivertelde net hoe een clubgenoot laatst het woord veranda met oranda (Nederland)verwisselde en op het moment dat iedereen daarom in lachen uitbarstte schaldeineens een loeiharde sirene door het stadje. Binnen een seconde hield hetgepraat en geroezemoes om ons heen op en ook de Mikix92s en Rune sloten hun ogen,bogen hun hoofd en toen was het ineens muisstil. Twee minuten lang.

Met Dodenherdenking in Nederland houd ik altijd braaf mijnmond maar ik heb helaas geen grootouders die me hun oorlogservaringen hebbenverteld dus Dodenherdenking raakt me gevoelsmatig niet zo als de atoombommenvan Japan. Ik ben inmiddels drie keer in het atoombommuseum geweest, hebtalloze fotox92s gezien van de meest gruwelijke verwondingen en ik heb van meneerTaniguchi dat vreselijke verhaal gehoord over hoe hij als 16-jarige getroffenwerd door de bom. Zoiets kan je niet nxedet aan het hart gaan. Het gooien van deatoombommen op respectievelijk  Hiroshima(06-08) en Nagasaki blijft natuurlijk een controversixeble kwestie, maar het iszo sneu dat in een oorlog de burgers altijd de dupe zijn en dat mensenblijkbaar in grote getale moeten sterven wil er in dergelijke situaties eenverandering doorgevoerd kunnen worden.

Afgezien van de herinnering aan de atoombom was het eengeweldige dag! Miki heeft ons verder meegenomen naar het huis van haar oma inShimabara waar we thee hebben gedronken en twintig keer te horen kregen hoekawaii (schattig) we allemaal wel niet zijn en verder hebben we een wandelingdoor een tempeltuin in Unzen gemaakt.

Verder heb ik nog wat moderne Japanse cultuur opgesnoven!Vorige week ben ik naar een Takarazuka voorstelling geweest in de Hakataza inFukuoka. Takarazuka is een Japanse musicalgroep waarin alleen vrouwen meedoen.Dit betekent niet dat er geen mannenrollen in Takarazuka voorstellingen zijn,maar dat vrouwen zowel de mannenrollen als de vrouwenrollen vertolken. Er zijnzowel Broadway-style producties van westerse musicals zoals Elisabeth en Roseof Versailles, als voorstellingen die gebaseerd zijn op shojo manga en Japansevolksverhalen. De voorstelling waar wij met ons groepje heengingen was eenmoderne uitvoering van Romxe9o en Juliette. Carola, onze number one Takarazuka-fanheeft meerdere DVDx92s van voorstellingen van door de jaren heen en ik heb er eenaantal gezien maar geen enkele vond ik zo goed als de voorstelling die ik inhet echt heb gezien!

Je kijkt naar alleen maar vrouwen, die kunnen zingen, diekunnen dansen, die overtuigend zijn in hun rol en nog een keer: alleen maarvrouwen! What more do I need? Het was echt geweldig! Er is een speciale Takarazuka-school in de buurt van Osaka waarde actrices sinds hun tienerjaren worden getraind op het leven in deTakarazuka-showbizz Daar worden de actrices ingedeeld voor het soort rollen datze gaan spelen: otokoyaku (vrouwen die mannenrollen spelen) of musumeyaku(vrouwen die vrouwenrollen spelen). Als je voor xe9xe9n van de twee bent ingedeeldis wordt er doorgaans niet gewisseld, ik neem aan omdat de omslag te groot is.Sommige vrouwen zijn ook zo overtuigend als man, ik verbaas me er steeds weerover!

De Takarazuka company heeft 5 x91troepen.x92 De Hanagumi (bloemtroep)en Tsukigumi (maantroep) zijn de orginele troepen en bestaan sinds 1921. DeYukigumi (sneeuwtroep) bestaat sinds 1924. De Hoshigumi (stertroep) werdopgericht in 1931, stopgezet in 1939 en opnieuw leven ingeblazen in 1948(wellicht wegens de financixeble situatie tijdens WOII?). Soragumi (hemeltroep)is een vrij nieuwe troep welke pas bestaat sinds 1998. Elke troep werkt aan een eigen voorstelling. Soms wisselenactrices na een aantal jaar van troep maar dit is niet gebruikelijk. De voorstellingvan Romxe9o en Juliette werd uitgevoerd door de Hoshigumi (stertroep). Hier heb ik twee links staan met wat beelden van devoorstelling:

http://www.youtube.com/watch?v=xxyR1UKsagA&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=GzH0Hy8oeGQ

Wat ik verder nog gedaan heb de afgelopen dagenx85 voor delaatste keer met de ferry naar het eiland Ioujima met een groep van achttienuitwisselingsstudenten die hier net als ik een jaar in Nagasaki hebbendoorgebracht. Taiwanezen, Koreanen, Chinezen, Nederlanders en iemand uit Tailand.Op Ioujima hebben we het jaar afgesloten met een heerlijke BBQ, zwemmen in zeeen een bezoekje aan de onsen (ja dat kan ook als het buiten 34 graden is XD). Hierna gaat iedereen terug naar zijn eigen land en er zijnzoveel mensen die ik waarschijnlijk nooit meer ga zien. Het zijn niet alleen deJapanners met wie ik bevriend ben geraakt maar mensen uit allerlei culturen.Heel apart is dat maar ook heel leuk! 

Daarnaast ga ik mijn laatste dagen hier veel uiteten metmensen en neem langzaam aan afscheid van iedereen want het einde is nu tochecht in zicht! Gisteren heb ik voor de grap eens al mijn spullen in mijnkoffer gegooid om te kijken of het ook wel past. Verbazingwekkend genoeg luktedat zonder al te veel moeite. Scheelt het natuurlijk wel dat ik mijnwinterkleding een paar maanden geleden al op heb gestuurd naar Nederland, maartoch. Ik heb zoveel zooi gekocht en zoveel spullen gekregen, ik dacht dat iknog wel wat spullen zou moeten opsturen. Maar weer een zorg minder dus!

Volgende week ga ik nog kamperen op een Gotou, een eilandhier in de buurt, met drie meisjes van mijn club. Zij vinden het erg grappigdat we allevier een andere bloedgroep hebben (in Japan is je bloedgroep netzoiets als je horoscoop is in Nederland). Je bloedgroep bepaald volgensJapanners bepaalde karaktertrekken, dus ik ben benieuwd wat de conclusie gaatworden! Zon zee en strand, twee nachten bivakkeren in een bungalow(zonder kakkerlakken hoop ik), BBQ-en, lekker eten en drinken, kletsen, lachenen al die onzin. De dag na mijn kampeeravontuur vlieg ik x92s ochtends naarTokyo, goede timing dus! Kan ik bijslapen in het vliegtuig. De dag daarna vliegik weer naar Nederland waar (naar ik mag hopen) mijn familie en een paarvrienden me om 19.00 uur zullen opwachten. Het eerste wat ik wil eten is eenbroodje knakworst!! (met mosterd en Hollandse frietsaus, niet die zoete troepdie ze hier mayonaise noemen). Een patatje oorlog en een frikandel zouden ertrouwens ook best wel in gaanx85 

Lieve lezers, ik heb hier een prachtig jaar gehad en het issneller aan zijn einde gekomen dan ik van tevoren had gedacht… Ik heb hiervrienden gemaakt voor het leven, en ik kan 100% tevreden terugkeren naarkikkerdome met als belangrijkste bagage mijn mooie herinneringen. Er is niemand die me ditjaar afneemt! Ik heb met veel plezier al deze maanden mijn blogverhalenvoor jullie geschreven en ik hoop dat jullie ze ook met plezier hebben gelezen.Bedankt voor alle lieve reacties, dat wordt erg op prijs gesteld. Nou, dan kanik nu denk ik nog maar xe9xe9n ding zeggen, en dat is:  

Tot heel gauw, in Nederland! *pinkt traantje weg*

Liefs Renxe9e

Lieve mensen in het verre Nederland,

Het duurde een tijdje, maar hier is mijn volgendeblogverhaal dan weer. Om eerlijk te zijn had ik er een aantal weken geleden eentjegeschreven maar na dat verhaal ongeveer tien keer na te hebben gelezen enherschreven te hebben, kwam ik erachter dat het maar een poepverhaal was. En ikwil geen poepverhalen op mijn blog dus nu begin ik weer opnieuw in de hoop datik het deze keer wel naar tevredenheid kan voltooien. Bij deze dus mijn excusesvoor de tijd dat het verhaal op zich heeft laten wachten.

Afgelopen week kwam ik erachter dat ik met andere ogen naarmijn kaaslandje ben gaan kijken sinds ik in Nagasaki woon. Nu de dag dat ikweer terugkeer naar Nederland steeds dichterbij komt denk ik daar vaker overna. Ik ben gek van Japan, waarschijnlijk ben ik qua karaktertrekken voor zox92n60% ingesteld als de Japanners, maar de andere 40% zijn natuurlijk mijnNederlandse karaktereigenschappen.

Zo ben ik in de tien maanden dat ik hier inmiddels woon, delosse, ongedwongen omgangsvormen die wij in Nederland hebben veel meer gaanwaarderen. Hoewel ik nog steeds Nederlander ben, ben ik meer als toerist naarNederland gaan kijken. Daardoor zie je hoe mooi het is. Zo ben ik veel bewustervan en trotser geworden op bijvoorbeeld de natuur die we hebben. Dingen waarveel Nederlanders (vooral stadsmensen) een beetje hun neus voor ophalen, zoalsmolens, koeien in de wei, bossen waar je urenlang kan wandelen met je hond,weilanden en polders. Ik vind het allemaal prachtig. Zo vaak krijg ik vanJapanners de vraag of klompen, tulpen en molens typische Hollandse dingen zijn.Laat ik eerlijk zijn: ik heb nog nooit klompen gedragen want dat is naar mijnmening allesbehalve hip schoeisel, ik heb nooit de behoefte gehad om tulpen tekopen want er zijn zoveel bloemen die ik mooier vind, en ik ben volgens mijooit xe9xe9n keer in mijn leven in een molen geweest ergens in Drenthe maar meerals toerist dan met een gevoel van x91oh wat heerlijk typisch Hollands is dit!x92 Ikben dus niet bepaald een perfecte vertegenwoordiger van ons landje, maar ik heber inmiddels wel behoefte aan gekregen me wat meer te verdiepen in de Hollandsegeschiedenis en de toeristische markt. Helaas is meer dan de helft van dex91typischex92 Hollandse souvenirs die je in de lugubere winkeltjes aan de rand vanAmsterdam kan kopen niet meer dan een verzameling van commercixeble troep.Japanners die urenlang fervent met hun Kodak-cameraatjes klikken zien datmisschien niet zo, maar de Nederlanders vinden in elk geval van wel. Hoenuchter en stoxefcijns ons volk van oorsprong misschien mag zijn, ik denk dat demeeste Nederlanders geen idee hebben van de inkomsten die we met onze oer-Hollandsesymbolen binnenhalen. Ze zouden de toeristenmarkt eens goed onder handen moetennemen zodat Nederlanders zelf ook een wat positiever beeld krijgen van hunland. Hoor mij: ze moeten de toeristenmarkt onder handen nemen zodat de Nederlanderseen positiever beeld krijgen van hun land! XD Over tegenstellingen gesprokenx85

Herintegreren in Nederland gaat nog een hele klus worden. Erzijn verschillende gewoonten en gebruiken van Japanners die ik enorm ga missenen waar ik inmiddels zo aan gewend ben geraakt dat ik me niet kan voorstellenover minder dan een maand weer in het Nederlandse  gedragspatroon te moeten vervallen.

Wat waarschijnlijk op nummer xe9xe9n staat van de dingen die ikga missen, is de manier waarop mannen hier met vrouwen omgaan. In al die tienmaanden ben ik geen enkele keer nagefloten, er wordt niet naar mijn borstengestaard en niet in mijn kont geknepen. Als er hier naar me gestaard wordt ishet omdat ik buitenlands en hoogblond ben, ik durf met zekerheid te zeggen datzich daar geen andere reden achter schuilhoudt. Met andere woorden, ik voel mehier altijd veilig en gewaardeerd als vrouw zijnde. Maandenlang werd er dooreen groep bouwvakkers aan een nieuwe flat hier in de buurt gewerkt en elke dagals ik naar de universiteit ging moest ik daar voorbij. Het heeft waarschijnlijkvier maanden geduurd voordat ik eindelijk doorhad dat er echt niemand naar mezou gaan fluiten en dat de x91goedemorgensx92 waarmee de mannen me elke ochtendbegroetten enkel en alleen op een vriendelijke manier bedoeld waren. Ik hoopdat ik dit in de positieve zin veranderd beeld van mannen kan vasthouden als ikweer in Nederland ben.

Nummer twee op mijn lijstje van goed gedrag vanJapanners,  is de vriendelijkheid en deservice die je overal krijgt. Als ik het zou categoriseren zou het ongeveerhier op neerkomen:

1)     bedank-cultuur

2)     excuus-cultuur

3)     ik-doe-alles-voor-de-klant-cultuur

In geval van uitzondering heb je in dit land een chagrijnigkassameisje of baliemedewerker voor je. Wereldwijd zegt men toch altijd: x91deklant is koning.x92 Nee, in Nederland is de klant x91iemand die geld in het laatjebrengt en daarmee loon voor de medewerker verzorgd.x92 Maar in Japan staat deklant gelijk aan god.

Bedank-cultuur: Waar je ook bent, je wordt in Japan altijdbedankt voor je consumpties en je kan nooit iets verkeerd doen in de ogen vande medewerker. Ik zal twee voorbeelden geven.

Vaak genoeg zit ik bij de MacDonalds en bestel daar eenkopje koffie size S. Waarom size S? Omdat je onbeperkte refills mag halen, duswaarom zou ik dan niet het kleinste formaat bestellen? (waarschijnlijk omdat ikeen gierige Hollander/pauperige studente ben) Na de aankoop van mijn eerstebekertje word ik door de medewerker bedankt voor mijn consumptie. Okee vooruitdan, ik heb er immers voor betaald. Maar wanneer ik een uurtje of wat later metmijn lege bekertje bij de balie sta voor een tweede (of derde, of vierde)gratis drankje, word ik door de medewerker in kwestie telkens weer bedankt (!)voor mijn consumptie. Ik denk dan: x91Bedank je me nou serieus omdat ik hieralwxe9xe9r sta en slechts 120 yen heb betaald voor mijn eerste bekertje enondertussen al jullie koffie en melk en suiker loop op te zuipen zonder ervoorte betalen?x92 Je hoort mij niet klagen, maar je kan wel stellen dat de klant inJapan koning is. Het systeem van gratis refills zouden ze trouwens in Nederlandmoeten invoeren, echt perfect voor studenten!

Excuus-cultuur: Een voorbeeld van de excuus-cultuur die hierheerst is mijn bezoekje aan de kapper van laatst. Wanneer je je haren laatknippen moeten oorbellen natuurlijk uit, maar ik was na mijn knipbeurt vergetenze weer in te doen. Dus de dag erna even terug naar de kapperszaak om ze op tehalen, uitleggen dat ik mijn oorbellen vergeten was. Nou, de twee aanwezigemedewerkers wisten niet hoe snel ze achter de balie moesten duiken om vervolgenswel tien keer voor me te buigen en minstens zo vaak hun excuses aan te bieden.Net alsof het hun schuld isx85 Ik was toch zelf zox92n domme oliebol om mijnoorbellen te vergeten, waar zeggen zij sorry voor? Maar toch heeft het weliets. Je krijgt in elk geval nooit het gevoel dat jij degene bent die dom bezigis geweest. En dan denk ik maar gewoon: x91Yes, Japanners zijn echt liefx92

Ik-doe-alles-voor-de-klant-cultuur: Laatst had ik eenprobleem met mijn mobieltje, ik kon geen smsjes meer openen en versturen. Detwee meisjes van mijn club die ik erna had laten kijken wisten de oplossing ookniet, dus ik naar de Softbank winkel getrost met mijn mobieltje. Wat bleek nou?Mijn inbox zat te vol. Ja, Japanse mobieltjes kunnen blijkbaar meer dan 1000smsjes opslaan en nou zat het ding dus aan zijn max (goh). Het moment waarop ikdoorhad dat mijn mobiel raar deed was toen ik een smsje kreeg dat ik vervolgensniet kon openen. Mijn mobiel heeft maar twee opties: 1. alle smsjes in xe9xe9n keerverwijderen, xf3f 2. xe9xe9n voor xe9xe9n de smsjes te verwijderen. DeSoftbank-medewerkster vond het blijkbaar ongepast om dat ene ongelezen smsje metde rest mee te verwijderen waardoor ze dus xe9xe9n voor xe9xe9n al mijn andere 999smsjes handmatig voor me ging verwijderen. Toen ik na een paar minutendoorkreeg waar ze mee bezig was zei ik dat ze best dat ene ongelezen smsje ookkon verwijderen omdat het wel heel wat extra werk is. Nou daar wilde ze nietsvan horen! Het heeft bijna een half uur geduurd voordat ze klaar was met hetlegen van mijn inbox. Ja dan voel je je op zich wel rot, vooral omdat het omzoiets simpels gaat als het leegmaken van een inbox. Maar ja, het is Japan. Deklant is koning!

En nu zit ik midden in mijn tentamenweek. Nog een paar dagenen het zit er weer op! Volgende week sluiten we het schooljaar af met eenpresentatie van in totaal ongeveer 10 minuten. Compleet met powerpoint,docenten als publiek die ter plekke vragen aan je gaan stellen en natuurlijk isde voertaal Japans

We mochten zelf een onderwerp kiezen en mijn presentatiegaat over mijn club en de ningen kankei (verhoudingen tussen mensen, denk aansenpai-kouhai en hoe ze dit systeem in Japan wel hebben maar in Nederlandniet).

Vorige week heb ik mijn laatste repetitie van club gehadwant ze houden helaas een vijf weken durende zomervakantie. Tegen de tijd datde repetities weer beginnen ben ik net weer een dag in Nederland. Toen ik aanhet einde van de laatste repetitie naar voren werd gehaald met mijn betraandehoofd werd me door een groep ontzettend vrolijk clubmembers medegedeeld dat ernog een wakarekai (afscheidsfeestje) voor me zou plaatsvinden een paar dagenlater. Ik had geen idee wat ik me daar bij moest voorstellen maar het was eeneersteklas succes! De avond begon met kletsen, eten en drinken waarna we ingroepjes werden verdeeld en een quiz gingen doen. De vragen gingen voornamelijkover de club, Nagasaki en de universiteit. Mijn algemene kennis over die driedingen is blijkbaar wat beter dan die van de Japanners (= egoboost)!

Alle clubleden hadden die avond een felgekleurd T-shirt aangebaseerd op hun leerjaar. De sjaarsjes grasgroen, de tweedejaars smurfblauw,de derdejaars zuurstokroze en de vierdejaars kanariegeel. Zat ik daar in mijnalledaagse kledingx85 FAAL!

Na de quiz kwamen de leden per leerjaar naar voren om eenliedje voor te dragen wat ze hadden ingestudeerd. Het duurde volgens mij tweeseconden voordat ik weer volschoot. Die lieve, schattige, onschuldige sjaarsjesdie daar maar mooi even met zijn elven een enorm lang lied hadden ingestudeerden dat met ontzettend vrolijke hoofden voordroegen (met zelfs verschillendesolostukken erin!). Omdat ik zelf nogal goed omga met voornamelijk dederdejaars was dat ook weer even slikken. Ze weten zowel de gevoelige melodiexebnals de teksten wel uit te zoeken voor dergelijke gelegenheden!

Na alle muzikale optredens moest ik natuurlijk nog eenafscheidsspeech geven en het is denk ik de eerste keer in mijn leven geweestdat ik niet verlegen was om voor een hele groep mensen te moeten staan en ietste moeten zeggen. Hoe kan het eng zijn om voor zox92n lieve mensen te staan metwie je zox92n geweldig jaar hebt gehad? Ook al zijn het er vijftigx85 het kon meniks interesseren op dat moment XD Dus ik heb ze eens even flink de hemel ingeprezen (en met mij mee laten snotteren). Het idee blijft moeilijk dat ik nietmee kan doen met de teikiensoukai (jaarlijks concert) in december. Vorig jaarheb ik slechts zeven weken de tijd gehad om alle liedjes uit mijn hoofd teleren terwijl de rest er al vanaf maart aan had gewerkt. En hoewel deteikiensoukai een van de twee beste ervaringen is geweest bij mijn club ditafgelopen jaar, merkte ik toen al (en vooral nu) dat ik een heel belangrijkdeel van de lol en de moeite van de voorbereidingen van de teikiensoukai hadgemist. Voor de teikiensoukai van dit jaar heb ik inmiddels vijf maanden aanvoorbereidingen meegekregen en ik zou zo graag mee willen doen in december!Zeker omdat ik inmiddels 2/3 van alle liedjes ken. Maar ja,  ik wist natuurlijk vanaf het begin dat het zozou lopen dus ik moet er maar vrede mee hebben.

Wat de pijn iets deed verlichten was dat ik een aantal helemooie afscheidscadeautjes van mijn clubleden heb gekregen. Om te beginnen deboekjes met bladmuziek van alle liedjes die we tot nu toe gerepeteerd hebben vande teikiensoukai komende december. Ten tweede kreeg ik mijn hoogsteigen,ontiegelijk foeilelijke, kanariegele Romantsuua T-shirt waarmee ik dus kanaantonen dat ik binnen de club een vierdejaars ben. OWN! En trots dat ik eropben eigenaar te zijn van dit gedrocht, ik draag in huis niets anders meer!

Ten derde heeft Rune een prachtig fotoalbum voor me inelkaar geknutseld namens de hele club, met fotox92s erin van alle evenementen enuitstapjes van vorig jaar oktober t/m nu. Ik kan me niet voorstellen hoeveeltijd en moeite ze daar wel niet in heeft moeten steken! Er staan trouwensfotox92s op mijn facebook van deze regenboogkleurige wakarekai en natuurlijk ookvan het fotoalbum (ja je leest het goed, ik maak fotox92s van een fotoalbum, alsik nu nog geen echte Japanner ben!). Zodra ik weer in Nederland ben mogeneventuele gexefnteresseerden ten alle tijden langskomen om een kijkje te nemen indit meesterwerk.

Zo, dat waren mijn verhalen weer tot nu toe! Ik ga nog evenknallen voor mijn tentamens en ik hoop nog ergens een gaatje te vinden om eenlaatste post online te zetten voordat ik weer op het vliegtuig naar kikkerdomestap. Tot snel lieve aardappeletertjes van me!

Liefs Renxe9e

Ps: 1 december ga ik dan EINDELIJK naar een concert van mijno-zo-geliefde Katie Melua Dat moest er ook nog even bij in deze post! Metandere woorden, er staan ook weer leuke dingen op de planning voor als ik weerin Nederland ben <3

Japan, maart 2010. Wat gebeurt er? Het gaat sneeuwenx85 geloof het of niet. Mijn nachtbus van Osaka naar Nagasaki had daardoor zeven uur vertraging en ik kan me nog herinneren dat ik ergens in de buurt van Hiroshima om zes uur x92s ochtends, in de sneeuw, een kopje hete koffie stond op te slurpen. Ik dacht dat ik rond die tijd wel in mijn zomerjas kon rondlopen. Niet dus, gewoon winterjas en sjaal.
Het kon me op dat moment echter niet veel boeien want ik had toch 3 dagen vrij en dus tijd om niet veel meer te doen dan slapen, eten, slapen, eten, slapen, eten, film kijken, slapen en eten. Flink uitrusten dus, niet van de trip naar Wakayama, maar als voorbereiding op het 5-dagen durend drilkamp van mijn zangclub.
De 14e zat ik x92s ochtends vroeg met kloppend hart in de bus richting Isahaya, een plaatsje hier in de buurt, waar het kamp plaats zou vinden. In de bus, waar iedereen zijn lunch zat te verorberen werd ik geplaagd met mijn natto-haat. De meisjes naast me hadden allebei een sushirol met natto erin, bleegh! Voordat we op kamp gingen moesten we allemaal een x91mottox92 doorgeven voor die vijf dagen. Mijn motto was: x91????????????x92 (ik wil mijn best doen zoals een Japanner) en mijn clubmensjes hebben me dat vanaf seconde 1 ingewreven. x91Ja Renxe9e, wij eten allemaal natto, nou moet jij ook!!x92
We werden van tevoren duidelijk gewaarschuwd dat de locatie boven op een berg zou zijn, dus geen bereik met je telefoon, en koude nachten. Die drie vrije dagen heb ik voornamelijk al mijn warme kleren gewassen en veel fruit gegeten om energie te tanken. Maar goed dat ik dat heb gedaan, alleen Japanners krijgen namelijk het volgende schema bedacht:
Opstaan: 7 uur
Ochtendgymnastiek: 7.30 uur
Ontbijt: 8.00-9.00 uur
Zingen: 9.00-12.00 uur
Lunch: 12.00-13.00 uur
Zingen: 13.00-17.00 uur
Avondeten: 17.00-18.00 uur
Zingen: 18.00-21.00 uur
Vrije tijd: 21.00-22.00 uur
Vergadering 22.00-02.00 uur (ik had geluk dan ik om 02.00 uur mocht gaan slapen, de ouderejaars en dirigenten gingen standaard door tot 04.00 of 05.00 uur. En de dag erna moet je natuurlijk weer vrolijk om 07.00 uur opstaan. Maar ik blijf me nog steeds afvragen, hoe bedenk je een schema als dit?? Beter gezegd, hoe bedenkt een groep STUDENTEN (let wel, mensen die graag de hele dag bier zuipen, veel slapen en vooral niet studeren) dit schema, en waarom weet iedereen zich er zo perfect aan te houden? Omdat het Japanners zijn natuurlijk.

Hebben we nou zo heel veel gedaan dit kamp? Ik dacht eigenlijk dat we wel meer liedjes zouden oefenen. In plaats daarvan hebben we heel veel hele moeilijke liedjes geoefend, wat op zich nog vermoeiender is dan veel lichte liedjes. Dit allemaal ter voorbereiding op de komst van de nieuwe eerstejaars in april. Voor mensen die het niet weten, ons koor is verdeeld in de groepen sopraan en alt (vrouwen hoog en laag), tenor en bas (mannen hoog en laag). Binnen deze vier groepen is er nog een subverdeling. Zo zijn bijvoorbeeld de alten onderverdeeld in mezzo-alt en contra-alt en ik zit bij de mezzo-alten. In totaal kun je dus met acht verschillende toonhoogten in xe9xe9n liedje zitten. Zo hebben jullie ook weer wat over muziek geleerd! Als het niet te volgen is snap ik het prima, dus breek je hersens er niet over. Is denk ik ook lang niet zo interessant als je zelf niet in zox92n koor zingt.
De locatie waar wij overnachtten is er speciaal op gericht om groepen een onderkomen te geven die een trainingskamp houden, dus herrie trappen zit er niet bij. Elke ochtend om 7 uur worden we via een omroepsysteem wakker gemaakt met een klassiek muziekje en een veel te lieve vrouwenstem die ons vriendelijk verzoekt op te staan. Om half acht buiten verzamelen. Daar staat meneer dikbuik, de toezichthouder van het gebouw ons op te wachten met zijn veel te strenge blik en ronde jampotbril. Strak in het gereel staan in drie rijen, niet bewegen, niet spreken, niet ademen. Dan begint meneer dikbuik te bulderen: x91????????????????????x92 (Goedemorgen zangvereniging Romantsuua!!). En dan een speech op bulderniveau over wat we wel en vooral NIET mogen doen op het kamp. ik ben denk ik te westers om dat voor de volle 100% serieus te kunnen nemen, ik word er vooral heel zenuwachtig van en probeer uit alle macht elke nies en gaap te onderdrukken. Op het moment dat de tweedejaarsjes naar voren moeten komen om de Japanse vlag op te hijsen terwijl het Japanse volkslied wordt afspeelt door een aantal gigantische speakers is het gevoel dat ik een militair ben helemaal op zijn hoogtepunt. Moet ik wel even toegeven dat het wel wat heeft. Boven op zox92n berg, x92s ochtends vroeg, met alleen maar mist en bomen om je heen, strak in het gereel kijkend naar de Japanse vlag die gehesen wordt terwijl het Japanse volkslied zich afspeelt. En het is best een mooi nummer! Misschien krijgen sommige mensen er suxefcidale neigingen van, maar steeds als ik het nu hoor ben ik weer even boven op die berg, vroeg in de ochtend, met alleen maar mist en bomen om me heen.
http://www.youtube.com/watch?v=-L4C4b0RitY&feature=related

Na het vlagritueel worden we naar een gymzaal begeleid waar we met zijn allen het o-zo-bekende ????? gaan doen (Japanse ochtendgymnastiek, een vaste reeks bewegingen op een veel te vrolijk liedje) .
Daarna naar de ontbijtzaal. Iedereen wast netjes zijn handen en sprayt er daarna nog wat ontsmettingsvloeistof overheen. Hier in Japan staan overal van die flessen ontsmettingsvloeistof. Op scholen, in supermarkten, in bibliotheken en dus ook voor de ingang van de eetzaal in mijn clubkampgebouw. Ik weet nog even een blik te werpen op de Japanse schijf-van-vijf-kaart die in de eetzaal hangt. Die ziet er toch wel een beetje anders uit dan die van ons! Zo verbaasde het me dat fruit hier ingedeeld wordt in een hele kleine groep. Het wordt niet gezien als iets waar je twee stuks per dag van moet eten. Zou ook niet goed zijn met de prijzen die ze er hier voor vragen.. vier euro voor een appel bijvoorbeeld! Vaak wordt fruit hier als cadeautje gedaan, zeker duur fruit, zodat de ontvanger weet dat hij een duur cadeau krijgt. Zo wist een van de Nederlanders hier laatst een mango te kopen van 22 euro in de veronderstelling dat hij wel heel lekker moest zijn gezien het prijskaartje. Maar die prijs had dus blijkbaar meer te maken met het cadeau-effect als achterliggende gedachte. Hoe dan ook, de persoon in kwestie gaf toe nog nooit zox92n lekkere mango gegeten te hebben! Gelukkig maar.
Ik dwaal echter enorm af, dit is dus precies waarom mijn blogverhalen altijd een lengte van gemiddeld zes A4-tjes in beslag nemen.
Terug naar het kamp. Het eten was heerlijk. Elke ochtend, middag en avond buffet. Klein nadeel was dat mijn clubgenootjes mijn motto in combinatie met mijn natto-haat nog niet vergeten waren. x91Nee Renxe9e, jij wil je best doen zoals een Japanner? Dan moet je natto eten.x92 Dus daar zat ik dan, elke ochtend met een bakje rijst en snotboontjes eroverheen. Waar heb ik in godsnaam de moed vandaan gehaald om die zooi naar binnen te werken? Maar hoe dan ook, waar ik de eerste ochtend nog kotsneigingen had, wilde het de laatste ochtend best aardig lukken. Ik blijf er niet de grootste fan van, maar dat is tenminste xe9xe9n ding wat ik op het kamp heb bereikt!
Na het ontbijt twintig minuutjes rek- en strekoefeningen en dat in de vorm van voornamelijk spelletjes en daarna nog twintig minuutjes inzingen. De rest van de ochtend oefenen met de mensen van de alten, na de lunch een paar uurtjes met de hele groep zingen wat je die ochtend gerepeteerd hebt, de rest van de middag weer met de alten oefenen en x92s avonds weer met het hele koor die liedjes van die middag doornemen.

Zo klinkt het misschien als een saai kamp, maar de routine werd doorbroken door onze vocal coach, Amagasaki sensei, die dag twee en drie van het trainingskamp ook zou komen. Wat ik jullie kan vertellen over Amagasaki sensei, is dat ze binnen onze club aanbeden wordt. Ze wordt zowat letterlijk op handen gedragen. Nou is zo ook wel een hele goede vocal coach. Een vrouw van ergens achteraan in de 40 schat ik zo, met haren die zo lang zijn dat ze tot onder haar billen komen. Haar stem is zo luid en krachtig dat zij in haar eentje meer volume heeft dan alle mensen van ons hele koor bij elkaar. Ze weet met haar solo-optredens uitverkochte zalen van 500 mensen te trekken. Ik heb het er wel eens met Asuka over gehad of ze een wijnglas zou kunnen laten barsten met haar stem, zoals je het in de tekenfilms altijd ziet. We denken allebei dat ze dat kan.
Maar Amagasaki sensei dus. Ze bleef een nachtje overnachten en werd de hele dag begeleidt door de derdejaars. Zoals ik al eerder heb gezegd zijn de derdejaars mensen van mijn club de mensen die alles regelen tot en met de teikiensoukai in december. In januari/februari is er x91bestuurswisselx92 en worden de taken overgedragen aan de nieuwe derdejaars. Mijn trainingskamp was in maart, dus we hadden net een nieuwe leidende lichting. Elk van deze zeventien mensen had dan ook een strak takenschema ten opzichte van Amagasaki sensei. x92s Ochtends Amagasaki sensei wakker maken, wachten voor haar slaapkamerdeur totdat ze naar buiten komt, haar begeleiden naar de eetzaal, haar x92s avonds begeleiden naar de badruimte, daar op haar wachten totdat ze klaar is en haar daarna weer naar haar kamer begeleiden. Zelf naar de wc gaan kon niet in haar eentje, dan liepen er nog mensen mee die voor de deur op haar wachtten. Ik vond het zelf ontzettend overdreven hoe deze heldin geen seconde alleen gelaten mocht worden. Zoals ik al zei, ze wordt aanbeden binnen onze club, maar ja je kan ook te ver gaan denk ik dan. Ik zou toch niet willen dat er drie mensen op me staan te wachten als ik even naar de wc moet of als ik onder de douche sta.
Amagasaki sensei kwam luisteren naar onze gezamenlijke koorrepetities en daarnaast stond er per persoon negen minuutjes (het liep gigantisch uit) aan personal voice coaching op het programma. Dit is dus het punt waar het mis ging bij mij. Je moet mij niet voor het luisterend oor van mijn halve koor, terwijl er een camera op me gericht is, ter beoordeling een liedje laten zingen voor iemand die naar mijn idee glas kan laten breken met haar stem.
Persoonlijke zangles van iemand als Amagasaki sensei? Prima, doen we even.
Zingen in een koor tussen allemaal andere mensen? Prima doen we ook.
Solo zingen voor een zaal van 500 mensen? Doe ik ook.
Maar wat ik niet kan is deze bovenstaande drie dingen mengen en het dan presteren om mooi te zingen. De derdejaars zaten aan de zijkant met hun pen en papier om alle commentaar van Amagasaki sensei op te schrijven en ik werd van twee kanten gefilmd. Achter me zaten alle mensen van mijn alten groepje in een rij te wachten op hun beurt. Of ja, eigenlijk zat ik anderhalf uur te wachten op mijn beurt want ik was pas als zevende aan de beurt. Veel te zenuwachtig, ik heb mijn eigen stem nog nooit zo horen trillen. Met andere woorden, het was een drama. Ja, dat krijg je met faalangst. Het vervelende is dat je gewoon weet dat het eraan zit te komen dat je kei hard gaat falen want daar ken je jezelf goed genoeg voor en dan zit je daar op die stoel tussen de rest, anderhalf uur lang tegen die tien minuten aan te hikken en met de seconde word je zenuwachtiger omdat je weet dat je er geen kont aan kunt veranderen dat je zo kei hard gaat falen, want die vreselijke zenuwen kun je nou eenmaal niet onderdrukken.
En dan ben je klaar. En eigenlijk wil je dan het liefste gewoon in je eentje naar het slaapvertrek, even huilen omdat je boos bent op jezelf, chocolade eten als troost, met een dekentje om je heen in slaap vallen op de tatami matten en wakker worden en er weer tegenaan kunnen. Mijn plan om in mijn eentje sneaky naar het slaapvertrek te sluipen mislukte alvast faliekant, wat ik op zich wel had kunnen weten, want als tweede in de rij na Amagasaki sensei ben ik de volgende persoon die bij elke stap die ze zet in het de gaten wordt gehouden. Op zich wel logisch, want ik ben niet Japans en heb soms niet door hoe de dingen werken, dus ze kunnen me maar beter in de gaten houden anders loop ik straks met mijn blonde hoofd nog vrolijk naar binnen in de badruimte van Amagasaki sensei terwijl zij daar in haar bad zit, whaha! Maar hoe dan ook, een van mijn vriendinnetjes, Rune, had dan ook meteen door dat ik het niet lekker had zitten en ging met me mee naar de slaapkamer. Daar gingen we samen op de tatami matten zitten, ze sloeg een dekentje om me heen, gaf me een zak met chocolaatjes en een doos tissues. En dan kun je even vertellen en eruit gooien wat je eruit wil gooien, want het is natuurlijk niet alleen die tien minuutjes met Amagasaki sensei die je voor je gevoel verprutst hebt. Het is ook niet gemakkelijk om op zox92n kamp te zitten en alleen maar Japans om je heen te horen terwijl je lang niet alles kan volgen, terwijl je de hele dag moet staan, want zingen doe je nou eenmaal niet zittend, weinig slapen, en je ook nog een keer moeten verdiepen in de senpai-kouhai relaties die zo streng zijn binnen de club.
Zo probeert een vervelende tweedejaars steeds op een sneaky manier bepaalde informatie uit mij te trekken aangezien ik op de vergaderingen van de derdejaars aanwezig mag zijn en dingen weet die zij ook wel wil weten.
En de eerste paar dagen van het kamp was er maar xe9xe9n meisje uit het vierde leerjaar aanwezig op het kamp en aangezien zij ons alten-groepje moet x91onderwijzenx92 als ouderejaars zijnde stelt dat haar qua rang heel duidelijk boven de tweede- en derdejaars, wat haar in een beetje een moeilijke situatie brengt met de sociale aangelegenheden. In Japan doet men zoals ik al eerder heb gezegd aan onsen en publieke baden, dus ik kreeg op mijn kamp echt geen privxe9 douchehokje. Niks ervan, met zijn allen naar de badruimte! En ja, je kleren uittrekken voor al die meiden als enige westerling.. leuk. Dan word je wel bekeken. Maar voor die Japanse meisjes is het eigenlijk net zo eng. Dus je probeert je krampachtig vast te klampen aan iemand van wie je het x91niet zo heel ergx92 zou vinden om er naakt naast te gaan zitten in een bad. En het hierboven beschreven vierdejaars meisje klampte zich dus vast aan mij. Niet alleen met het badderen, ook met de eetpauzes, het van lokaal naar lokaal lopen, en zelfs wat betreft de slaapplekken. De tweede-, en derdejaars slapen samen in een ruimte en de vierdejaars krijgen een aparte slaapruimte (eerstejaars zijn er in dit geval niet omdat het kamp plaatsvindt in de vakantieperiode tussen twee schooljaren in). Maar aangezien er de eerste dagen maar xe9xe9n vierdejaars meisje was moest zij alleen slapen (terwijl er genoeg slaapplekken in de tweede- en derdejaars slaapruimte vrij waren, maar statusgewijs gezien is het dan niet acceptabel ofzo om bij de jongerejaars te gaan liggen) en daarom zei ze tegen mij: x91Renxe9e kom bij mij liggen!x92 En toen zat ik dus tussen twee vuren in. Want de twee derdejaarsjes Asuka en Rune zijn altijd ontzettend lief en zorgzaam naar mij toen, maar vallen officieel een schooljaar lager dan ik (het is binnen de club besloten dat ik gelijk sta aan de vierdejaars) wat mij hun senpai maakt. Nou ben ik gelukkig zo verstandig geweest om meteen aan iedereen duidelijk te maken dat ik (afgezien van de eerstejaarsjes die sinds april bij de club zitten) door niemand x91senpaix92 genoemd wil worden. Dus het is niet zo dat er van mij verwacht wordt dat ik in de slaapkamer van de vierdejaars ga slapen. Daarnaast had ik zelf zoiets van, ja jij bent een fraaie mevrouw de vierdejaars, je blijft maar drie van de vijf dagen op het kamp en dan moet ik daarna zeker met hangende pootjes naar het andere slaapvertrek verkassen? Dan heeft de rest van club ook het gevoel alsof ze op de tweedeplaats komen. Dus nou ja, dat soort situaties zijn even moeilijk maar ik heb het idee dat ik me er in dit geval redelijk uit heb weten te redden!

Nou ja, afgezien van het vele zingen en de energie die dat kost gaat ongeveer 50% van je energie tijdens zox92n kamp aan andere dingen op. Maar goed dat er mensen zijn die zo lief zijn als Rune die me weer even moed kon inspreken door gezellig met me mee te gaan huilen, omdat ze totaal niet doorhad hoe ik tegen de zaken aankeek en omdat ze het zo rot voor me vond. Ze vertelde me dat de derdejaars niet begrijpen hoe ik het in godsnaam volhoud bij een club zo strikt en fanatiek als deze. x91Renxe9e je komt zelfs naar alle ledenvergaderingen waar zulke moeilijke termen worden gebruikt die je dan niet snapt, maar toch kom je elke keer weer!x92 ja zo kun je het misschien ook zien en eigenlijk zijn die vergaderingen vaak ook vreselijk saai, maar ik ben niet voor niets een Japanoloog, ik probeer me in zoveel mogelijk opzichten in de Japanners te verdiepen. Niet altijd gemakkelijk maar het loont wel altijd. En het is Japan, ook al bak je er geen kont van, je best doen wordt hier altijd op prijs gesteld!

Verder kan ik nog wel 100 dingen vertellen over mijn kamp, maar mijn verslag is eigenlijk alweer veel te lang geworden dus ik ga er maar eens een eind aan breien. Het was hoe dan ook een geweldige, leerzame en vooral hele mooie ervaring die ik er nu bij heb! Ik had het voor geen goud willen missen..

Tot spreeks lieve Hollandertjes!
Liefs uit Nagasaki

Lieve mensen,

Weer een verslag vanuit het zonnige Nagasaki! Ja echt heel zonnig, afgelopen week was het hier de hele tijd boven de 23 graden, heeeeerlijk! Het regenseizoen begint in juni pas (dat wordt zo voorspelt) dus ik kan nu nog genieten van de x91drogex92 hitte zoals wij die in Europa ook kennen. Ik zeg expres niet x91zoals we die in NL kennen,x92 aangezien ik die 13 dagen dat het fenomeen dat zichzelf x91de zonx92 noemt zich daadwerkelijk laat zien in ons kikkerland, te kort vind om het een zomer te mogen noemen. Ik hoop echter dat jullie er in kikkerdome dit jaar meer geluk mee gaan hebben dan doorgaande jaren aangezien het ook een strenge winter was. Er wordt immers gezegd dat de zomer die volgt dan goed zal zijn!
Hier zal het hoe dan ook heet gaan worden. In het regenseizoen stijgt het luchtvochtigheidgehalte zo erg dat het een tropisch regenwoud gevoel opwekt. Je gaat geen seconde onbezweet door de dag heen en voelt je de hele tijd vies en zou het liefst vijf keer per dag douchen. Tweede probleem is het ongedierte. Dan heb ik het hier over onder andere mijn o-zo-gehate gokiburi, misschien kunnen jullie je nog herinneren dat ik een van deze beesten te lijf ging met een spuitbus verdelger (die niet werkte) de avond van mijn aankomst in Nagasaki. Ow ja daarover bedenk ik me nog wat! Het kadaver was op de een of andere manier onder Nataschax92s bed beland en toen we twee maanden geleden nieuwe bedden kregen hebben de bedverwisselmannetjes hem er onderuit gevist. Tadaaaaa verrassing! Hahahax85
Okee ik dwaal af. Het derde probleem met de hitte in Japan is dat Japanners dxe9nken iets gevonden te hebben wat het draaglijker maakt. Nou ja, misschien maakt het voor de hen de zomer wel draaglijker, voor mij maar tot op beperkte hoogte. In Japan doet men namelijk aan goede airconditioning. En dan heb ik het over koude lucht blazende machines in elk openbaar gebouw, die ervoor zorgen dat je de hele zomer verkouden bent. Dus aan de ene kant zweet je je suf en je loopt tegelijkertijd rond met tissues rond voor je snotterneus.
Nou ja het is nu natuurlijk nog geen regenseizoen en dan heb ik gemakkelijk praten denken jullie misschien, maar wat ik hierboven vertel is mijn exacte ervaring uit Wakayama. Nee hoor, als het aan mij ligt mag de Japanse zomer over worden geslagen!

Maar ik ga het nu over wat anders hebben dan over de seizoenen. Ik wilde graag mijn verhaal van Wakayama afmaken! Alleen heb ik inmiddels alweer honderd dingen meegemaakt waarover ik jullie ook wil vertellen dus ik ga Wakayama een beetje inkorten. Ik heb jullie over de eerste dag verteld op de basisschool met de x91hunkyx92 docent en de opdringerige schoolkindjes (die eigenlijk ook wel heel lief waren). De dag erna vertrokken we met zijn vijven (Judy, Doby, Eriko (oudste dochter) en Shiina (jongste dochter)) naar Kobe om daar een dagje te gaan winkelen. Er is daar ergens in de middle of nix een gigantisch winkelcomplex. Daar kan je minstens een hele dag je gang gaan of op zijn minst heel goed verdwalen. Om te beginnen besloot ik de hele reis in de auto te slapen met mijn mond open (ik hoop dat ik niet gesnurkt of gekwijld heb), daarna besloot ik mijn kettinkje te laten liggen in een pashokje waarna Judy en ik het winkelcomplex drie keer hebben moeten doorkruisen op zoek naar het gevonden voorwerpen loket en ten derde kreeg ik een slappe lach aanval die minstens tien minuten aanhield, omdat ik een van de winkeletalages zo geweldig grappig vond. Maar ja, wie noemt zijn winkel dan ook x91A bathing ape, pirate storex92 met als logo een aap in een piratenoutfit. Dan ga je je toch afvragen wat er in die winkel verkocht wordt?

Na Kobe zijn we doorgesjeesd naar Kyoto, waar Shiina studeert. Ze heeft een bijbaantje bij een ramen (noodels) tentje dus daar hebben we lekker gegeten nadat we eerst een beetje gechillebild hadden op haar kamer. Ik heb die dag dus aardig wat uurtjes in de auto gezeten, maar ik heb ook veel leuke dingen gedaan!

De dag erna had ik een afspraak met Yabuzoe sensei, de oud-directeur van mijn high school in Yuasa. Toen ik nog op Taikyuu koukou (naam van de high school) zat was ik al dikke vriendjes met het schoolhoofd(je) van 1.60 m en ik zat dan ook regelmatig in zijn kantoortje thee te leuten. Als hij naar het buitenland ging voor zakenreis nam hij wel vaker een presentje voor me mee dus ik heb me in dat jaar gelukkig mogen prijzen met onder andere een medaillon uit Nieuw-Zeeland en een Swarovski ketting die hij ergens in de VS op de kop had getikt.
Die middag zouden we samen gaan lunchen in Wakayama city, wat een uur rijden is vanuit Yuasa en mevrouw Wakimura die al jaren als receptioniste op Taikyuu koukou werkt wist die bewuste donderdagmiddag vrij te krijgen zodat ze met mij naar Wakayama kon. Het was erg leuk om meneer Yabuzoe weer eens te zien, even vrolijk als altijd. Hij was in zijn Taikyuu koukou jaren al altijd zeer begaan met de uitwisselingsstudenten, maar na zijn pensioen is hij gaan werken in Wakayama city als directeur van het Wakayama college of Foreign Studies waar uitwisselingsstudenten van over de hele wereld onder andere Japans leren. Erg indrukwekkend dat een man van die leeftijd nog zo graag wil werken en me erover weet te vertellen op een manier die me doet denken aan een kind dat net thuiskomt van een dagje Efteling.

Na ons bezoek aan Wakayama city en Yabuzoe sensei was de dag nog lang niet voorbij dus mevrouw Wakimura bood aan om even langs een andere high school te rijden in de buurt van Yuasa waar mijn oude muzieklerares mevrouwe Ooura naar horen werkzaam zou zijn. Zoals ik eerder al vertelde heb ik ook in Yuasa in een koor gezongen en we repeteerden elke dag anderhalf uur dus ik heb in die tien maanden wel een band opgebouwd met Ooura sensei. Voor haar kwam het dan ook als een complete verrassing dat ik daar voor het eerst in zeven jaar zo pats boem woppa! weer op de stoep stond. Ik vond het een beetje jammer om te horen dat er geen zangclub is op de school waar zij nu werkt. Niet genoeg gexefnteresseerden. Jammer, want ik heb een prachtig jaar met haar en de zangclub op Taikyuu koukou gehad.
Na een paar uurtjes lachen, vertellen, luisteren, herinneringen ophalen met koppen koffie, chocolade en een heerlijk warme kachel erbij voelde het weer net alsof ik 15 was. Dat was eigenlijk sowieso wel het geval tijdens mijn tien dagen in Yuasa. Het is zo raar dat ik maar tien maanden in dat dorpje heb gewoond en dat het toch voelt alsof het tien jaar waren. Kan misschien ook komen omdat ik er zeven jaar lang naar terug heb gewild, daar word je onrustig van.
Afgezien van mijn Ooura sensei heb ik natuurlijk ook vriendinnen gemaakt op mijn zangclub en met verschillende van hen heb ik na al die jaren nog contact. Vooral met Ayano was ik erg close aangezien we niet alleen samen op de zangclub zaten maar ook in dezelfde klas dus vrijwel elke schooldag van half 9 x92s ochtends tot 6 uur x92s avonds samen waren. Gelukkig heb ik in Wakayama twee keer met haar kunnen afspreken en daarnaast nog met twee andere clubvriendinnetjes. Helaas is niet meer alles zoals het was want we zijn nu eenmaal zeven jaar verder dus mensen zijn nu aan het studeren in vergelegen steden of zijn al afgestudeerd en aan het werk, maar dat wist ik van tevoren. De mensen die er voor mij het meest toe deden en die ik wilde zien heb ik ook kunnen zien en die zijn gewoon hetzelfde gebleven en dat is het belangrijkste!
Vandaar dat ik mijn Wakayama blogverhalen ook x91kokoro no tabix92 noem. Dit is niet zomaar wat Japans bij elkaar geschraapt, maar de titel van een van de liedjes van mijn zangclubje in Yuasa. Ik weet nog zo goed dat ik voor het eerst de bladmuziek van dat nummer in mijn handen kreeg gedrukt. x91Ja,x92 dacht ik toen, x91reis van het hart, dat zijn deze tien maanden wel voor mij!x92 en ik heb het vanaf dat moment altijd een mooie Japanse woordencombinatie gevonden. Dus ik ben blij dat ik hem nu weer kan linken aan diezelfde plek met dezelfde mensen.

Na nog wat lessen geven op de basisschool van mijn gastmoeder, avondjes karaoke en yakinikux92en (eten in een restaurant waar je je eigen vlees kan bbqx92en) met een paar Nieuw-Zeelanders en een Schot die als docent Engels werkzaam zijn in Yuasa kwam mijn Wakayama-trip na 10 heerlijke dagen dan toch tot een eind. Jammer, ik was graag langer gebleven en het was geweldig om iedereen weer te zien en even lekker in de watten gelegd te worden door mijn gastouders. Ik hoop dat ik er snel weer een keertje terug naartoe kan!

Liefs Renxe9e

Lieve mensen,

Het nieuwe semester is begonnen!! Met andere woorden: er is dan toch een einde gekomen aan mijn bijna twee maanden durende spring break. Heerlijk, ik heb zoveel leuke dingen gedaan en meegemaakt dat mijn blog er helemaal bij in is geschoten..
Maar dat kan ik nu goedmaken, want nu de lessen weer zijn begonnen heb ik natuurlijk geen tijd meer voor allerlei tripjes dus daarom ga ik de reisjes van de afgelopen maanden wel verwerken in mijn komende blogverslagen. Het zal voor jullie niet veel uitmaken of jullie ze na een week of na een maand lezen!

Om te beginnen, ik heb mijn vakken van het eerste semester afgerond met allemaal mooie cijfers dus daarover hoef ik me geen zorgen meer te maken. Sinds vorige week ben ik bezig met de colleges van level jyoukyuu ichi, oftewel advanced level 1.
Na de eindtentamens van het eerste semester heb ik eerst meer dan een week doorgebracht in mijn bed met een hele verzameling DVDx92s en enorme hoeveelheden sushi, kimchi, chocolade en koffie (tip: niet door elkaar eten, dat trekt je maag niet!).
En na deze week van ontstress-therapie ben ik toch maar eens op een rijtje gaan zetten wat ik dan met mijn twee vrije maanden wilde doen.
Als eerste heb ik naar mijn voormalige gastfamilie in de prefectuur Wakayama (dorpje Yuasa) gemaild of ik daar een tijdje mocht komen logeren. Op mijn vijftiende heb ik 10 maanden in Wakayama gewoond en ben daar compleet in schooluniform naar een high school geweest, heb (ook daar weer, hoe hip) gezongen bij een zangvereniging van de school en woonde bij een gastgezin. Mijn gastmoeder Judy (ze heeft ook een Japanse naam, maar die gebruikt vrijwel niemand) mailde gelukkig dolenthousiast terug dat ik zolang mocht blijven als ik wilde dus op 1 maart zat ik in de nachtbus vanuit Nagasaki naar Osaka. Ik vond het wel zo verstandig om met die bus te gaan omdat ik dat al een keer had gedaan in de kerstvakantie met Lieke en Natascha en daarnaast kost een retourtje niet zoveel dus ik vond dat het nu dan ook wel moest lukken in mijn eentje. De reis liep een stuk voorspoediger dan ik had gedacht. Ik heb namelijk de gewoonte om altijd pas een halve dag voor vertrek te beginnen met het inpakken van mijn spullen en ik denk op het moment van inpakken altijd dat ik dan belangrijke dingen vergeet, maar dat is tot nu toe nog nooit het geval geweest gelukkig.
Beetje jammer van een nachtbus is dat je er doorgaans niet of nauwelijks in kan slapen dus ik kwam de 2e x92s ochtends om zeven uur vrij brak aan in Osaka. Vanuit daar moest ik eerst met de trein naar Wakayama city en vanuit daar met de boemel door naar Yuasa. Na eerst een enorme beker koffie achterover te hebben geslagen besloot ik dat het tijd was een poging te wagen me met mijn dikke reistas op het hoofdstation van deze 2,7 miljoen inwoners tellende stad een weg te banen door de mensenmenigte bestaande uit voornamelijk gehaaste salarymen/women. Daar ga je dan met je blonde hoofd, je te grote reistas, te weinig slaapuren en te weinig weet van waar je nou eigenlijk precies heen moet.. leuk is anders. Maar de gedachte dat ik binnen drie uur mijn geliefde gastgezin voor het eerst in zeven jaar weer zou zien hield me wel op de been!
Dan denk je: x91het is Osaka, daar rijden elke minuut zowat drie treinen, dus ik moet hoogstens een paar minuten wachten!x92
En toch moest ik 24 minuten wachtenx85 gelukkig was er een lief stationsmedewerkertje (letterlijk, hij kwam niet boven mijn schouder uit) die zich over mij ontfermde tot het moment dat ik veilig en wel in de trein zat. Ja x91zxe1tx92 ik had zowaar een zitplaats in deze trein weten te bemachtigen in het spitsuur! Voor Nederlandse begrippen is dat nog wel enigszins logisch maar hier in Japan hebben ze op de grote stations serieus mensen die als werk hebben om maar zoveel mogelijk mensen in de trein te proppen in het spitsuur en ik heb er niet veel behoefte aan om in zox92n trein gepropt te worden. Ik heb er een YouTube-filmpje bijgezocht zodat jullie weten wat ik bedoel: http://www.youtube.com/watch?v=zkFnJzqhxvU
Let vooral op de treinpropman die op het laatste moment voorkomt dat het puntje van de rok van een vrouw tussen de deuren zit, whihiiii!
Maar genoeg over treinen in het spitsuur, toen ik eenmaal in Wakayama arriveerde moest ik op jacht naar mijn volgende trein die naar Yuasa zou gaan en dus steeds verder het platteland in zou trekken. Ik merkte dan ook dat mensen me op dit station heel vreemd aankeken: x91Waarom is er hier een buitenlander, wat doet zij in een gat als dit?x92 Ze moesten eens weten..
Toen ik daar de bordjes op het perron stond af te speuren en mijn oog viel op de kanji van mijn dorpje x91Yuasax92 kwamen dan uiteindelijk toch de realisatie dat ik voor het eerst in 7(!) jaar terug zou gaan naar het dorpje waar ik op mijn 15e bijna een jaar heb gewoond, naar school ben gegaan, lol heb gemaakt met vriendinnen, fanatiek heb gezongen en enorm veel mensen heb leren kennen met wie ik nu nog steeds contact heb. Ik heb er vaak genoeg over gedroomd maar nu was het dan eindelijk echt zover!
En ja, dan komen de waterlandersx85 daar sta je dan met je blonde hoofd, met je te grote reistas en te weinig slaapuren op een piepklein stationnetje in the middle of niks, omringd door plattelands Japanners die je vragend en ook wel bezorgd aankijken omdat de tranen over je wangen stromen. Gelukkig had ik me al voorbereid op dit moment dus ik stapte een paar minuten later (ietwat bedaard) de trein in, al kauwend op mijn van tevoren ingeslagen voor-het-geval-dat-ik-een-jankbui-krijg x91troost-chocoladereep.x92 Het had inderdaad een troostend effect, voor twee minuten in elk geval, toen was ie op. En toen kwamen de tranen weer. Eigen schuld, had ik maar meer chocolade in moeten slaan. Elke minuut dat ik in die trein zat en dichter bij Yuasa kwam waren en meer mandarijnenstruiken te zien vanuit mijn treinraampje, Yuasa staat namelijk bekend om haar mandarijnenplantages. Hoe vaak ik wel niet mee ben geweest naar de mandarijnenplantages van een van mijn gastomax92s en hoe vaak ik er dan stiekem een van zox92n struik rukte als ze even niet keek, want geloof me als ik zeg dat die dingen qua smaak in niets te vergelijken zijn met de uitgedroogde krengen die in de supermarkt verkocht worden.
Het huis van mijn gastgezin ligt naast de spoorlijn dus toen we Yuasa naderden zat ik natuurlijk met mijn neus tegen het raam aan gedrukt van de spanning en al snel vormde zich zox92n wazige ademcirkel op de ruit waardoor ik het huis miste (dacht ik). Want wat bleek later, voor mijn gastouders huis was een crematorium gebouwd waardoor het huis vanuit de trein aan het zich werd onttrokken, prachtig!
Er is (blijkbaar wetenschappelijk?) aangetoond dat geuren het langs in je herinnering blijven. Dat heb ik geweten op het moment dat ik het huis van mijn gastgezin binnenstapte. Je kan in zeven jaar tijd nieuwe meubels kopen, de inrichting van je huis veranderen, er ouder uitzien dan zeven jaar geleden maar de geur van je huis verandert gewoon niet. Okee als ik die regel nu nalees klinkt het heel stom, maar het is wel zo!
Ik werd natuurlijk met open armen verwelkomd en mijn gastvader Doby (ook weer zox92n Engelse naam) is een ware chef dus ik kreeg meteen een enorm bord met eten voorgeschoteld. Ik liet uit beleefdheid maar weg dat ik al had ontbeten en net een chocoladereep weg had gewerkt. Judy was op dat moment aan het werk, ze werkt op een basisschool vijf minuutjes lopen vanuit het huis en ik had al met haar afgesproken dat ik rond het middaguur naar de school zou komen om een van de Engelse docenten te assisteren met het geven van haar lessen Engels. Erg leuk allemaal, vooral om mijn gastmoeder weer een knuffel te kunnen geven voor het eerst in zeven jaar. Sakura, het 21-jarige meisje uit Nieuw-Zeeland (die overigens een Japanse moeder heeft, dat verklaart de naam) werkt twee dagen per week op Judyx92s basisschool en samen met haar heb ik kinderen van 8 het alfabet geleerd en ze het alfabetlied aangeleerd. Leuk, vermoeiend, na een uur was ik wel even toe aan een rustige pauze. Maar daar was natuurlijk geen sprake van, het komt niet elke dag voor dat ze op Yuasa shougakkou een Nederlandse blondine te gast hebben dus ik x91mochtx92 dan ook gezellig in de klas van groep 7 meelunchen. Daar zit je dan, met je veel te lange benen aan een lessenaartje voor een kind van 10, voor de derde keer in 5 uur tijd een maaltijd naar binnen te werken (de chocoladereep nog niet eens meegeteld), met 30 nieuwsgierige hoofdjes die naar je kijken om te zien x91of die buitenlander wel met stokjes kan eten,x92 waarna de docent vervolgens ook nog vrolijk tegen de klas zegt: x91Jullie mogen Renxe9e tijdens het eten vragen stellen hoor!x92
Probeer dan nog maar een hap door je keel te krijgen.. Zeker als die kinderen denken: x91Hee onze meneer is 24 en single, en dit meisje is 22 en ook single, laten we ze koppelen!x92 Dus de eerste vraag die ik moest beantwoorden was: x91Wat vind je van onze docent?x92 en toen ik daar niet enthousiast genoeg op antwoordde naar hun idee werd dezelfde vraag aan de docent gesteld. En zijn antwoord: x91Ja ik vind haar wel heel mooix92 zorgt bij mij dan wel voor een mooi tomatenhoofd-effect. Laten we het er maar op houden dat de kinderen vast de lunchpauze van hun leven hebben gehad.
De rest van de middag en avond heb ik eigenlijk niet veel meer gedaan veel bijpraten met Judy en mijn jongste gastzusje Shiina die in Kyoto studeert maar een paar dagen terug in Yuasa was. En na zeven jaar heb je natuurlijk een heleboel bij te kletsen dus als was ik nog zo moe, ik lag die nacht niet voor 3 uur in mijn bed!

Nou dit waren eigenlijk de belangrijkste gebeurtenissen van mijn eerste dag in Wakayama, gnagna ik kan ook gewoon een heel A-4tje doorkletsen over Japanse treinenx85 en ik heb nog 9 dagen aan verslag voor jullie in de wekpot zitten, maar die krijgen jullie een andere keer te lezen!

Liefs en een knuffel Renxe9e

Lieve mensen,

Nog even een nieuwe blog voordat mijn volgende reisavontuur alweer begint XD Jaja, ik ben een bezig bijtje, overmorgen vertrek ik met Carola, Jocelyn, Arthur en eventueel Natascha voor drie daagjes naar Fukuoka! Fukuoka is de grootste stad van Kyushu met haar 1,6 miljoen inwoners (en Kyushu is natuurlijk het eiland waar ik nu woon, het meest zuidelijke van de vier Japanse hoofdeilanden).
Waar ons avontuur uit gaat bestaan? Uitgaan, winkelen en misschien het bezoeken van een tempel als die ons pad toevallig kruist. Winkelen moet sowieso want ik kom mijn collectie zomerkleding aan het uitbreiden. Lees: het is hier vandaag, op 9 februari, zowaar 18 graden! Dat wordt wat in de zomerx85 Anyway, details over Fukuoka volgen later.

De tentamenweek is inmiddels afgelopen. Van de in totaal vijf tentamens heb ik er al drie gehaald en die andere twee komen nog.
Na vier dagen heeeeeeel veel slapen en films kijken barst ik weer van de energie en kan er weer tegenaan!
Club gaat helaas niet door deze week omdat de meeste mensen nog tentamens hebben maar dat weerhoudt mij er uiteraard niet van om met mensen af te spreken, dus vanavond ga ik samen met de Mikix92s naar de bios, ergens wat eten en misschien nog Starbucksen. Hoe dan ook, een avondvullend programma dus!
Hoewel het zingen op het moment op een laag pitje staat heb ik nog verschillende leuke clubverhalen voor jullie, dus daar begin ik maar mee.

Ten eerste hebben we 30 januari Oikon van de club gehad. Ik zal het even wat duidelijker uitleggen. Het Japanse schooljaar loopt van april t/m februari. Zowat alle universitaire opleidingen duren 4 jaar en er zijn nauwelijks mensen die er langer over doen. Met andere woorden, lekker Japans, er is bijna niemand die van x91het systeemx92 afwijkt. De vierdejaars mensen gaan zo rond deze tijd afstuderen van de universiteit en op het moment worden de laatste puntjes op de i gezet wat betreft de sotsugyouronbun (eindscripties) en vrijwel iedereen heeft inmiddels een baan gevonden waar hij/zij vanaf april aan de slag gaat. Reden voor een afscheidsfeestje binnen de club dus! Dat noemen ze de oikon.
De tweedejaars van de afdeling planning binnen de club zijn de afgelopen tijd dan ook druk bezig geweest met het in elkaar knutselen van fotoboekjes en afscheidspresentjes.
De 30e begon de avond al om 5 uur x92s middags met heeeeerlijk eten in een Chinees restaurant in het Chinatown van Nagasaki. Nou ben ik nooit in China geweest dus ik durf het niet met zekerheid te zeggen, maar ik had toch echt het idee dat het eten dat ik in dit restaurant voorgeschoteld kreeg heel wat meer in de richting van x91echt Chinees etenx92 kwam dan wat we in de Chinese restaurants in Nederland kopen (hoewel dat me ook altijd prima smaakt). Er stonden verschillende enorme schalen op de ronde tafels waarvan je de tafelbladen heel handig kon draaien en het eten was heerlijk. De enorme ruimte had een tatami-vloer en een podium waar later op de avond door de tweedejaars een erg amusant toneelstukje werd opgevoerd. De vierdejaars werden xe9xe9n voor xe9xe9n naar het podium geroepen en kregen hun afscheidscadeautje met een bedankwoordje van de tweedejaars. De vierdejaars hadden ook nog een quiz voorbereid met meerkeuzevragen over henzelf. Die vragen moest je met het groepje van je tafel beantwoorden en het winnende team kreeg cadeautjes.
Het enige jammere moment van de avond was dat een van de serveersters vlak voor het eten aan het meisje dat naast me zat kwam vragen of x91de buitenlander die naast haar zat wel met stokjes kon eten of dat ze even een vork voor me moest gaan halen.x92 Zucht, en bedankt!
Voor het tweede gedeelte van de avond werden we verhuisd naar een enorme karaokezaal in buurt van het Chinese restaurant en daar hebben we de hele avond gekaraoked, gekletst en gedronken. De vierdejaars werden er (uiteraard) nogal emotioneel onder dus er zaten weer een aantal mensen te huilen. Deed me een beetje denken aan de uchiage van de teikiensoukai, maar gelukkig hoefde ik deze keer geen dronken mensen naar huis te slepen. Wel heb ik een veel te lief Japans meisje per ongeluk dronken gevoerd. Ik ging haar vol goede moed leren hoe wij in Nederland in een melige bui proosten: elkaar aankijken, proosten, armen in elkaar haken en drinken. Dat vond ze heel leuk en voor ik het doorhad waren we tien minuten later drie glazen verder. En toen was ze dronken. Maar het is goed afgelopen.

Ten tweede was er op 3 februari een feestdag hier genaamd Setsubun. Volgens mijn grote vriend Wikipedia zit het zo: x91Setsubun markeert het begin van de lente en xe9xe9n van de tradities is mamemaki, het gooien van soyabonen, waarbij geroosterde bonen het huis uit gegooid worden onder de uitroep Oni wa soto, fuku wa uchi (“Duivels eruit, geluk erin”). Er zijn nogal wat regionale variaties op deze uitroep. Op setsubun eet iedere persoon evenveel bonen als hij/zij jaren oud is. Tamelijk recent is de vervanging van sojabonendoor pindas.x92
Nou 3 februari viel een beetje ongelukkig zo in de tentamentijd, dus ik dacht dat ik alles daarmee zou missen. Had ik dat even verkeerd gedachtx85
Nou ze hadden op mijn club weer wat bedacht hoor! Iedereen werd in 3 groepen verdeeld (op basis van de provider van je mobiel haha, er zijn maar drie providers in Japan) en twee jongens hadden allebei een enorme ketel vast. Elk team kreeg allemaal kleine zakjes nootjes/boontjes en die moesten we na het startsignaal in die ketels proberen te gooien. Ik dacht, okee die jongens blijven staan waar ze staan en wij ook, dus het is gewoon een kwestie van goed kunnen mikken. Nee dus, na het startsignaal beginnen die keteljongens plotseling als een stel gekken door het lokaal te rennen waardoor iedereen achter die jongens met hun ketels aan gaat rennen en de zakjes bonen/nootjes vliegen in het rond. Alles wat je naast de ketel laat vallen moet je oprapen en weer opnieuw proberen in die ketel te gooien. Het team met de meeste zakjes in de ketels wint.
Renxe9ex92s reflex: duikt weg achter de eerste de beste Japanner en laat haar gezicht pas weer zien als de rust is wedergekeerd..
Ik wist niet wat ik meemaakte! Ineens begint iedereen daar als zo’n stel debielen rond te rennen… en ondanks dat ik niet had meergerend en mijn team dus in feite keihard had laten stikken hebben we alsnog gewonnen. Weer een nieuwe ervaring erbij, bekogeld worden met zakjes noten en bonen. Leuk!

Ten derde ga ik jullie nog even vertellen over de Japanse Valentijnsgebruiken. Ook altijd leuk! Valentijnsdag is een van mijn favoriete feestdagen, gewoon omdat ik het heerlijk vind om te zien wat voor nieuwe commercixeble troep ze er elk jaar weer bij hebben weten te verzinnen.
Hier in Japan wordt Valentijnsdag commercieel gezien ook enorm uitgebuit. Op 14 februari geven de vrouwen chocolade aan de mannen en op 14 maart geven de mannen chocolade aan de vrouwen. Je geeft niet alleen chocolade aan je geliefde maar ook aan x91verplichte sociale contactenx92 zoals familie, collegax92s en je baas. Vandaar dat deze chocolade dan ook x91giri-chocoladex92 (verplichte chocolade) genoemd wordt en je kunt inmiddels in elke supermarkt/convenience store hele rijen met giri-choclade vinden. Prijzen varixebren van 200 yen tot 2000 yen.
Weer een leuk bedenksel van mijn clubmensen: Mensen die een relatie hebben, hebben natuurlijk iemand om chocolade mee uit te wisselen, maar de mensen die geen relatie hebben krijgen van niemand iets. En dat is sneu. Dus iedereen moet voor 500 yen chocolade kopen en met het een of andere nummertjessysteem wordt de chocolade van de meiden aan de chocolade van de jongens gekoppeld en zo worden de aankopen uitgewisseld. Maar het blijft wel Japan natuurlijk, dus er wordt no way naar buiten gebracht welke jongenschocolade aan welke meisjeschocolade wordt gekoppeld. Hoe romantischx85
Dat laatste is eigenlijk best zonde, want je weet maar nooit wat voor liefdes er op deze wijze kunnen opbloeien denk ik dan. Dan heb je de perfecte gelegenheid om met iemand een praatje te kunnen maken zonder dat iemand je er raar op aankijkt.

Zo dat waren weer aardig wat clubverhalen. Verder heb ik ook niet zo heel veel meegemaakt tijdens de tentamenweek.
Van het weekend met Carola Natas en Lieke naar Baard geweest om de vakantie in te luiden, dat was ook weer erg gezellig! Spannende verhalen heb ik er niet over te vertellen maar het was wel leuk.
Ow en een week of wat geleden stond ik met Carola te kletsen in ons keukentje en toen hoorden we ineens water in de badkamer stromen. Soms doet die kraan in de badkamer wel eens raar dus wij maken de deur open, komt er aaaaaaaaaallemaal water uit het plafond naar beneden!! Wat was er nou gebeurd? Vincent, Philip en Friso wonen in het appartement boven ons en hadden net iets te lang gebruik gemaakt van de douche waardoor de hele badkamer was overstroomd en hun halve appartement ook. En ik snap niet echt hoe die vloer loopt, maar het water was via de keuken bij Philip’s kamer naar binnen gestroomd dus zijn hele vloer was nat en zijn geluidsapparatuur en laptop en nog een hele berg knuffels (don’t ask) stonden op de grond en waren nat. En zijn kamer is boven de mijne dus ik kreeg allemaal vochtplekken op mijn plafond en op een plek kwam er water uit het plafond naar beneden. Nou leer mij kennen, dikke paniek natuurlijk dus ik had mijn hele kamer overstromingsproof gemaakt en allemaal plastic zakken opengeknipt en over mijn bed uitgespreid en alle kostbare dingen in kastjes gedaan. Maar goed dat ik geen neuroot ben! Meer dan een paar druppeltjes water kwam er uiteindelijk niet door het plafond heen dus paniek om niet zo heel veel. Dat was het avontuur van dat weekend.

Met mijn extra-Japans studeer plan gaat het ook wel goed. Twee uur per dag red ik bij lange na niet maar ik doe tenminste dingen extra en daar ben ik al trots genoeg op.
Wat natuurlijk mijn drijfveer is, is de lieve groep mensen van mijn club. Ik doe uit alle macht mijn best om er tussen te passen en vooral niet de nadrukte leggen op het feit dat ik niet Japans ben en eigenlijk alles minder goed meekrijg dan de rest, wat natuurlijk moeilijk is met mijn blonde haren en mijn lengte van 1.70 meter, maar het gaat me steeds beter af.
Vaak vind ik het pijnlijk om te zien hoe anders Japanners zijn in hun benadering naar buitenlanders toe, vergeleken met hoe wij dat doen in Nederland.
Zo vaak hoor ik: x91Wat doe je dan hier in Japan? Waar kom je vandaan? Ow kom je uit Nederland? Kaas, molens, tulpen!x92
Dat zou ik eens moeten zeggen tegen een van duizenden Marokkanen, Turken of Chinezen in Nederland: x91Ow dus jij komt uit China! Bami, kroepoek, de grote muur! En wat doe je hier in Nederland dan?x92
Nou dikke kans dat die persoon in Nederland is geboren, een opleiding heeft gedaan, is getrouwd en kinderen en werk heeft. In Japan is zoiets een zeldzaamheid.
In Nederland zou het dan ook echt geen behoorlijke manier zijn om je zo te gedragen ten opzichte van mensen van wie je denkt in te kunnen schatten dat ze niet uit Nederland komen. Als het om iemand van mijn leeftijd gaat zou ik sowieso snel denken dat hij/zij in Nederland is geboren want dat is in de meeste gevallen zo.
Daarom zou ik ook niet zo snel een vraag stellen als: x91waar kom jij vandaan?x92 ik zou hooguit vragen x91waar komt je familie vandaanx92 om de persoon vooral niet het gevoel te geven dat hij/zij niet thuishoort is Nederland.
En dat is het probleem met Japanners. Doordat het zo duidelijk is dat ze je als een buitenlander zien en dat op alle mogelijke manieren weten te benadrukken, is het erg moeilijk om je hier voor 100% thuis te voelen. Ik zou denk ik ook geen blonde kinderen in Japan willen opvoeden want die krijgen het gegarandeerd niet gemakkelijk. Dan worden ze continue in het Engels aangesproken net zoals de kinderen van Yasuko en Caspar. En die twee hummeltjes spreken alleen Japans en Nederlands, maar Japanners vinden dat alle mensen met een westers uiterlijk Engels spreken. Nou is dat in de meeste gevallen toevallig zo maar dat je een vreemde taal kan spreken is iets anders dan er vanuit gaan dat alle westerse mensen Engels spreken.
Ik was met de Oikon in het restaurant dan ook wel een beetje beledigd dat de serveerster (die het natuurlijk heel lief bedoelde) kwam vragen aan het meisje nxe1xe1st me of ze een vork voor me moest gaan halen. In Nederland begin ik tegen iedereen die ik aanspreek automatisch in het Nederlands te praten en als ze dat niet begrijpen ben ik best bereid over te gaan in het Engels en anders kom je er met handen en voetenwerk ook wel uit. Maar je zou in Nederland toch maar in een restaurant werken waar een groep komt eten die toevallig bestaat uit een aantal Chinezen en xe9xe9n westerling, om vervolgens aan de westerling te vragen of zijn Chinese vrienden misschien stokjes willen in plaats van mes en vork. Dat krijg je in Nederland toch echt met geen mogelijkheid bedacht?!
Mensen in Nederland zouden beledigd zijn omdat:
1) ze niet direct worden aangesproken vanwege hun niet-Nederlandse uiterlijk, waardoor er automatisch vanuit wordt gegaan dat ze taal van het land niet spreken.
2) er wordt aangenomen dat ze totaal niet bekend zijn met de cultuur van het land, zelfs niet met zoiets simpels als het wel of niet kunnen eten met westers bestek.
3) er ontzettend wordt benadrukt dat je x91andersx92 bent en dat je er eigenlijk niet bij hoort.
Een multiculturele samenleving als Nederland heeft wat sociaal gedrag aangaat heel veel voordelen. En Japan is alles behalve een multiculturele samenleving.
Als er dan weer eentje tegen me zegt:
x91Ow Nederland? Polders!x92 kan ik moeilijk de neiging onderdrukken om te zeggen:
x91Ow Japan? Sushi!x92
Of als ik op straat wordt nagewezen door een groepje verraste middelbare schoolmeisjes die me naroepen met: x91Gaijin!x92 (buitenlander) heb ik vaak zin om me om me om te draaien en heel verbaasd: x91Nihonjin!x92 (Japanner!) te roepen.
Maar ik ben bang mensen te beledigen dus ik houd mijn commentaar maar voor me. En het is niet zo dat deze bepaalde groep Japanners het kwaad bedoeld of dat ze je heel graag duidelijk maken dat je er niet bijhoort. Ze zijn het gewoon niet gewend en dat weet ik. Maar dat neemt natuurlijk niet weg dat dit vanuit mijn opvoeding een manier van gedrag is die niet door de beugel kan.
Het liefst zou ik alle Japanners verplicht een maand naar een land als Nederland sturen zodat ze even kunnen zien hoe het ook kan wat betreft je gedrag naar buitenlanders.
Laatst had ik het erover met Asuka, een meisje van mijn club en ik vertelde haar dat ik me daar zo enorm aan kon storen. Ze was dan ook erg verbaasd toen ik haar vertelde dat er in de straat waar mijn ouders wonen niet alleen Nederlanders wonen, maar ook Turken, Marokkanen, Afrikanen, Polen en Italianen. Ik zag haar gezicht betrekken toen ik haar het voorbeeld gaf van de serveerster in het Chinese restaurant tijdens de Oikon. Als ik het goed heb geraden was dat een plaatsvervangend gevoel van schaamte. Zij weet zelf namelijk ook dat zij bij de groep meisjes hoorde die van schrik twee meter bij de deur vandaan rende toen ik voor de allereerste kwam binnenwandelen tijdens een zangrepetitie. Het is echt niet leuk als mensen zo duidelijk benadrukken dat je anders bent.
Maar toen zei Asuka precies datgene wat ik op dat moment even moest horen: x91Weet je Renxe9e, ik denk er nooit meer over na dat je uit het buitenland komt, voor mij kom je gewoon uit Nagasaki, net als de rest.x92
Het feit dat mensen van mijn club mij zien als x91Renxe9ex92 en niet als x91de buitenlanderx92 is iets wat me goed doet. Want niemand wil x91de buitenlanderx92 zijn. Je hebt niet voor niets een naam.
Ik hoop dat Japan in de toekomst wat opener en ruimdenkender wordt wat buitenlanders betreft. Misschien moet ik juist mijn toekomstige (blonde) kinderen in Japan opvoeden zodat Japan langzaamaan wat meer went aan buitenlanders. Want het is eigenlijk maar een stomme reden om daarvoor niet in Japan te gaan wonen. In het begin word je misschien gezien als buitenlander en door de wildvreemden die je elke dag tegenkomt op straat word je altijd gezien als buitenlander, maar dat zijn juist de mensen die je moet negeren omdat ze er niet toe doen.
De mensen die belangrijk zijn en je verblijf in Japan de moeite waard maken, zijn de mensen als Asuka: Die in eerste instantie voor je wegrennen om je vier maanden later te vertellen dat ze zich realiseren dat je eigenlijk net als hen bent. En dat enthousiast meedoen binnen de club en op alle mogelijke manieren je inzet tonen veel belangrijker is dan welke kleur je haar heeft of welke taal je spreekt.
We doen gewoon wat water bij de sake. Want op den duur leert Japan wel met mij om te gaan. En ik leer ook met Japan om te gaan!

Liefs Renxe9e

Lieve mensen,

Het is inmiddels bijna februari en er zijn weer honderd dingen gebeurd sinds mijn terugkeer in Nagasaki city maar ik ben jullie nog steeds een Kyoto-verslag verschuldigd dus daar ga ik me nu aan wagen. Het is zondagavond, ik wacht op een skype-afspraak die ik over drie uur heb en als ik naar het verstandige stemmetje in mijn hoofd zou luisteren was ik nu bezig met het leren voor mijn tentamens. Het wordt echter tijd dat ik mijn verslag ga typen want ik ben de helft inmiddels van mijn avonturen alweer vergeten en dat is natuurlijk niet de bedoeling!
Dus daar gaan we:

27 januari zijn we bepakt en bezakt met veel te zware tassen naar Kyoto getreind. Ik had me zo voorgenomen om niet te veel te kopen in Osaka, want dan is het dubbel gesleep maar dat plan van aanpak faalde enigszins. Ik had ergens dozen souvenirs gevonden van mochi (japanse rijstdeegbolletjes) gevuld met slagroom en caramelcreme en dat in de vorm van konijntjes!! Veel te schattig dus die moesten mee. En natuurlijk een Osaka tumbler van de Starbucks als bewijs dat ik echt in die stad geweest bent en nog meer random troep die niet persxe9 noodzakelijk is om aan te schaffen, maar die je gewoon niet kan laten liggen.
We kwamen vrij verrot aan in Kyoto en we hebben die dag om eerlijk te zijn niet al te veel gedaan. Het was nog best wel een gedoe om vanuit het station bij het hostel te komen, want er was iets misgegaan met het noteren van de routebeschrijving waardoor een lieve Japanse man van middelbare leeftijd ons uiteindelijk uit de brand heeft geholpen door naar ons hostel te bellen, ons in een taxi te duwen en de taxichauffeur uit te leggen waar hij heen moest. Dankjewel lieve man van middelbare leeftijd met fiets!
Mijn eerste indruk van het hostel was niet zo geweldig (ik zeg eerste indruk, eerste indrukken kloppen lang niet altijd in mijn geval). Ik had al gelezen op de site van het hostel dat je er vooral geen kamer moet boeken als je ruimte nodig hebt omdat het zo extreem klein is. Later kregen we te horen dat als de totaaloppervlakte van het hostel 1m2 kleiner was geweest, het xfcberhaupt geen hostel had mogen worden dus dat zegt denk ik genoeg over de grootte. Op het moment dat we door het veel te lage deurtje, het hele kleine welkomsthalletje betraden werd ik meteen bedwelmd door een penetrante gembergeur. Het drong overigens pas twee dagen later tot me door dat het gember was maar steeds als ik nu gember ruik moet ik denken aan dat kleine mysterieuze hostelletje in Kyoto met zijn nog mysterieuzere manager die dus in al zijn eten gigantische hoeveelheden gember verwerkt.
Over de manager (die trouwens graag met x91managerx92 word aangesproken in plaats van met zijn achternaam of voornaam), ik denk niet dat ik ooit een zweveriger persoon heb ontmoet dan hij. We hebben in die week dat we in zijn hostel hebben gelogeerd niet kunnen achterhalen hoe oud hij is (zijn antwoord: 1200 jaar oud), waar hij vandaan komt (zijn antwoord: de ruimte) en waar in het piepkleine hostel zijn kamer is (zijn antwoord: ik slaap hier niet, ik ga x92s avonds terug naar mijn huis in de ruimte). Misschien dat dit al aangeeft hoe wazig deze persoon is. Neemt niet weg dat hij onwijs lief is en we dankzij hem en zijn behulpzaamheid tijdens ons verblijf een geweldige tijd hebben gehad in Kyoto! Hij vatte het zelfs als een compliment op dat ik hem x91okaasanx92 (moeder) noemde omdat hij ons verschillende keren enorme kommen zelfgemaakte soep voorschotelde met de heerlijkste Japanse groentensoorten erin. En toen Lieke en Natascha hem probeerden uit te leggen dat mijn x91fotogedragx92 nogal raar kan zijn omdat ik het leuk vind om al knuffelend met bomen op de foto te gaan, vatte hij dat op als dat ik graag contact probeer te leggen met de ziel van bomen en met ze wil communiceren. Voordat ik hem kon uitleggen dat het bij mij alleen om de fotox92s draait en dat ik gewoon af en toe niet spoor, begon hij het verhaal dat hij af en toe midden in de nacht met zijn fiets naar Arashiyama (hierover later meer) fietst om daar de dichtbegroeide bamboebossen in te lopen en contact te maken met de bamboe. Ja, toen zaten we daar wel even met onze mond vol tanden en hebben wijselijk niets meer gezegd omdat we bang waren hem te beledigen.
Behalve de mysterieuze manager leerden we die eerste avond een meisje genaamd Momori kennen. Zij komt uit de buurt van Tokyo en zo eens in het half jaar krijgt ze ineens in een opwelling zin om naar Kyoto te gaan, belt manager op om te vragen of hij plek heeft in zijn hostel voor een paar nachtjes en neemt de eerste de beste trein naar Kyoto. Zij heeft ons de eerste avond meegenomen naar een piepkleine sentou gelegen in een ouderwets zijstraatje in de buurt van het hostel en daar hebben we een heerlijk relaxbad gehad. Inmiddels ben ik erachter gekomen dat ik het prima kan uithouden in Japanse onsen/sentou zolang ze een bad met koud water hebben zodat ik wisselbaden kan nemen. Dus dan ga ik 5 keer per uur van 60 graden naar 16 graden en dat is voor mij best een prima systeem. Je moet wel even je tanden op elkaar bijten want het verschil in temperatuur is natuurlijk enorm maar dan denk ik altijd maar weer: x91if it doesnx92t kill you it makes you stronger!x92 En achteraf voelde ik me als herboren.
Helaas heeft de sentou mijn verkoudheid niet goed gedaan, maar ja ik was xfcberhaupt de hele vakantie snipverkouden dus daar viel niet zo veel aan te doen. Het was sowieso heel koud in Kyoto en zeker als je steeds de hele dag op sleeptouw bent en buiten loopt gaat dat wel ten koste van je energie. En Japan is nou eenmaal geen x91cafeetjesx92 land dus je gaat niet snel zitten voor een kopje koffie.

28 december zijn we met Momori naar de Tenryuuji geweest bij Arashiyama. Dit is de hoofdtempel binnen de Tenryuu secte van het Rinzai Zen Boeddhisme en de bouw van deze tempel werd bexefndigd in 1345. Bij deze tempel bevindt zich een vijver die is aangelegd door Muso Soseki, de eerste hoofdpriester van de tempel. Via de veranda van de tempel kun je rondom de tempel lopen en het tatami interieur bekijken. Daarna hebben we een wandelingetje gemaakt door het speciaal aangelegde Zen tuintje welke naar de bamboebossen van Arashiyama leidt. Ik heb me laten vertellen dat deze bamboebossen een tijdje geleden werden verlicht met verschillend gekleurde spots waardoor het geheel een sprookjesachtig gevoel deed opwekken, maar die spots waren er niet meer dus wij misten het sprookjesgehalte helaas. Ook zijn we op de Togetsukyo (moon-crossing bridge) geweest, een enorme brug die over de Oi rivier loopt en bekend staat om haar mooie kersenbloesems en momiji bomen. Ik heb deze brug meerdere keren gezien op hele mooie fotox92s en ukiyoe (houtsneeprenten) van de bekende Japanse kunstenaar Hiroshige en ik had dus ook enorm veel zin om een keer in het echt op deze brug te staan maar helaas had ik het te koud, te veel honger en teveel last van mijn verkoudheid om er ten volle van te kunnen genieten. Daarnaast denk ik dat de brug aardig wat van zijn charme verliest als er geen mooie kersenbloesems of momiji in de omgeving te bespeuren te zijn. Hoe dan ook, ik ben er geweest en ik heb mooie fotox92s gemaakt en ik had het zeker niet willen missen.

29 januari hebben Haruna weer gezien! Haruna met wie we eerder in Tokyo waren in september heeft haar familie in Kyoto wonen dus zij heeft een paar dagen vrij gemaakt om met ons door te kunnen brengen. Die dag zijn we naar de Kiyomizudera (helder water tempel) geweest, welke in de achtste eeuw is gesticht door de priester Enchin. Aan de voet van de rotsen waar de tempel op gebouwd is ontspringt een bron, vandaar de naam x91helder water tempel.x92 Er wordt gezegd dat als je van dit water drinkt je voor twee van de volgende drie eigenschappen mag wensen: wijsheid, lang leven of gezondheid. Er stond dan ook een lange rij voor de bron en ja, wij gingen ook vrolijk in de rij staan want ik wil graag gezondheid en wijsheid.
Het is dan misschien wel een hele klim om boven te komen maar er zijn enorm veel leuke winkeltjes in het straatje dat naar de tempel leidt dus het is niet zox92n straf om die route te lopen. Hier verkoopt men voornamelijk kiyomizuyaki aardewerk en na lang wikken en wegen heb ik besloten een chawan (theekom) en chasen (bamboe theeklopper) te kopen omdat ik nou eenmaal gek ben van Japans aardewerk en ook van groene thee. Inmiddels heb ik vrij goed onder de knie hoe het maken van groene thee met Macha (groene thee poeder) in zijn werking gaat. Zodra je deze hele straat hebt afgelopen en boven bent aangekomen krijg je als beloning voor de klimtocht een heel mooi uitzicht over de stad vanuit de veranda van het hoofdgebouw van de tempel.
Het avondprogramma van deze dag was ook zeer de moeite waard! We zijn met Haruna afgereisd naar Toji in het zuiden van Kyoto waar we de avond hebben doorgebracht in de izakaya van de moeder van Yuki (een jongen die in hetzelfde jaar als Haruna een jaar in Leiden was als uitwisselingsstudent). Het is natuurlijk dikke vriendjespolitiek daar aangezien Yuki de zoon is van de eigenaresse, dus we hebben een geweldige avond gehad met heel veel lekker(e), zeldza(a)m(e) voedsel en drank van superieure kwaliteit waar we uiteindelijk maar een schijntje voor hoefden te betalen. Een van de dingen die op het menu stonden was walvis. Walvis is natuurlijk overal ter wereld verboden en nee ik had niet gedacht dat ik dat ooit in mijn mond zou stoppen maar het tegendeel is waar. Weg principes. Echt heel lekker smaakte het niet, vooral heel vettig maar nu weet ik dus dat ik het niet nog een keer ga bestellen. Het rauwe gezouten paard was daarentegen wel erg smakelijk. Ik had er nooit bij stilgestaan dat Japanners paard zouden eten want meestal zijn de Chinezen van het aparte voedsel zoals slangen en honden maar het smaakte me prima.
Ook kregen we een enorme zeebaars voorgeschoteld die was bereid in een broodkorst waarbij we een klein hamertje kregen waarmee we de broodkorst open moesten tikken om vervolgens met zijn allen die vis aan te vallen. Hij was heerlijk. Beetje zielig was dat zijn broertje eenzaam achterbleef in het aquarium en vanuit mijn ooghoek kon ik hem triest op en neer zien zwemmen. Ik probeerde een foto van hem te maken maar zijn ogen kwamen steeds als griezelig wit verlichte stippen op de foto, misschien was dat zijn wraakgevoel dat onder de oppervlakte sluimerde.
En als kers op de slagroom kregen we die avond twee schalen kogelvis voorgeschoteld, een vis die erg moeilijk te bereiden is aangezien kogelvissen zeer giftige vissen zijn. xc9xe9n kogelvis bevat namelijk genoeg gif om dertig mensen te doden. Kogelvis mag dan ook alleen klaargemaakt worden door speciaal opgeleide koks en als de kok niet uitkijkt en het gif uit de ingewanden op het visvlees terechtkomt kom je al stuiptrekkend en naar adem happend aan je eind. Niet zo hip dus. Maar goed dat dat niet is gebeurd, wij leven nog! Voor een portie kogelvis wordt al gauw een paar honderd euro neergeteld omdat het zo lekker is dus ik denk dat dit de enige keer is geweest in mijn leven dat ik deze vis heb gegeten. Het was wel heel lekker maar ik vond het niet speciaal genoeg om er volgende keer zoveel geld voor te betalen tenzij ik misschien multimiljonair word maar laat ik daar nog maar even over verder dromen.
Ook de sake die we in grote glazen vierkanten kommetjes geserveerd kregen was heerlijk. Goede sake kun je koud drinken, sake van mindere kwaliteit is naar ik heb horen zeggen niet te pruimen als hij koud is en deze sake was echt heel lekker! Dus daar hebben we ook mazzel mee gehad.
En nadat iedereen zich vol had gegeten en gedronken werd er ook nog een Nieuwjaarstaart op tafel getoverd compleet met toefjes slagroom, aardbeien en kaarsjes dus dat was een lekkere afsluiter! Leuk was dat we hier ook Mattias hebben gezien die al vanaf april in Kyoto studeert dus ik had hem al erg lang niet gezien en dat was erg gezellig. Zoals jullie kunnen lezen, het was een erg geslaagde avond!

30 januari voegde Els zich bij ons clubje en zijn we met zijn vijven naar Nara gegaan. Nara is gewoon geweldig! Ik ben er al een keer eerder geweest in 2003 maar dit keer vond ik het nog veel indrukwekkender.
Wat speciaal is aan Nara zijn het hertenpark en de Todai-ji. In het hertenpark lopen tientallen hertjes in het wild rond en je kan bij kraampjes overal senbei kopen die je de hertjes kan voeren. Natuurlijk weten die beesten verrekte goed hoe laat het is als er weer zox92n domme toerist zijn portemonnee trekt en naar een senbeikraampje loopt dus als je niet oppast stormen ze met zijn allen op je af en dan kan je maar beter maken dat je wegkomt. Lieke werd zelf door eentje in haar kont gebeten. Volgens mij hebben we in totaal wel twee uur gespendeerd aan het maken van x91schattigex92 fotox92s van hertjes die speels hun neus in elkaars kont steken of hun neus in je camera duwen (nu ik me deze combinatie bedenk krijg ik ineens heel erg de behoefte om mijn camera te gaan poetsen).
Verder zijn we ook bij de Todai-ji geweest, een enorm Boeddhistisch tempelcomplex welk het grootste houten gebouw ter wereld bevat: de Daibutsuden (hal van de grote Boeddha). Dit gebouw bevat op zijn beurt het grootste Boeddhabeeld ter wereld, die van de Boeddha Vairocana. Het tempelcomplex dateert uit 728 en is tevens het Japanse hoofdkwartier van de Kegonschool voor Boeddhisme. In Kamakura, vlakbij Tokyo bevindt zich nog een daibutsu maar deze staat in de openlucht en ik heb gehoord dat het daarom een stuk minder indrukwekkend is. Ik quote Els: Bij die in Kamakura denk je gewoon: x91Ow een groot Boeddhabeeld, leuk.x92
Toen we die avond de trein terugnamen richting Kyoto werden we door Harunax92s ouders uitgenodigd om bij haar thuis met zijn allen sukiya te gaan eten. Sukiya heb ik eerder gegeten bij de ouders van Kiyomi in Tokyo maar deze keer kreeg ik de kansai-style sukiya voorgeschoteld en deze keer heb ik het rauwe ei maar overgeslagen want dat is samen met natto een van de Japanse eetdingseltjes waar ik nog niet aan gewend ben. Harunax92s familie is groot, ze heeft drie jongere zusjes waarvan de jongste overduidelijk in haar puberteit zit waardoor ze de halve avond hyperactief door het huis liep te krijsen bij het zien van haar favoriete popidool op tv. Helemaal niet vervelend, hartstikke amusant! Het mooie is dat ze bij Haruna thuis in plaats van een tv, een gigantisch beamerscherm hebben waar de tv-programmax92s op worden geprojecteerd. De familie van Haruna was enorm gastvrij, we hebben weer aardig wat van het heerlijke kansai-ben (kansai dialect) meegekregen en het eten was heerlijk. Een erg leuke dag dus!

31 januari, ofwel oudejaarsdag zijn we naar de fushimi inari geweest, een jinja-schrijn heiligdom welke gewijd is aan de Japanse god inari (in de vorm van een vos) en deze vormt de hoofdschrijn van ongeveer een derde van alle Inari- heiligdommen in heel Japan. Het heiligdom behoort tot een van de oudste en bekendste shintoxefstische heiligdommen in Kyoto. Daarbij trekt het heiligdom ook de meeste bezoekers van alle shinto-heiligdommen in Japan, met name met het Japanse Nieuwjaar (vooral de hatsumode draagt hieraan bij, de eerste drie dagen van januari).
Het heiligdom is vooral bekend vanwege haar galerijen, die worden overdekt door duizenden scharlakenrode torii (poorten), die allen zijn gedoneerd door personen, families of bedrijven. Deze galerijen voeren naar boven over een heuvel, waar aan de top (zeer ongewoon voor een shinto-heiligdom) het allerheiligste voorwerp (in dit geval een spiegel) voor iedereen zichtbaar is.
De wandelroute naar boven is erg mooi (ik denk ook erg gevaarlijk als het vriest of als het sneeuwt of regent) en ik heb de wandeling niet alleen gemaakt, maar samen met Caspar, Yasuko, Akira en Ken, de half Japanse-Nederlandse familie die voorheen in Blerick woonde en in 2005 naar Japan is verhuisd. Het was geheel toevallig dat zij op 31 december in Kyoto waren want zij wonen in de buurt van Tokyo maar waren een paar dagen met het gezin op reis en zouden de 31e toevallig Kyoto passeren op de weg naar huis en hebben daarom een tussenstop gemaakt om mij even te kunnen zien. Het was erg leuk om hen te spreken en het verbaasde me dat de kinderen zo groot waren geworden (wat op zich wel logisch is in vier jaar tijd maar je houdt natuurlijk altijd vast aan het beeld dat je hebt van vier jaar geleden). We hebben daarna in een klein restaurantje in de buurt van de tempel met zijn allen wat gegeten en daarna was het tijd voor de familie Beeker om hun reis naar huis voort te zetten.
Lieke en ik zijn daarna langs geweest bij Els die op kamers in Kyoto woont. Het was erg leuk om te zien hoe zij woont en hoe haar dorm eruit ziet. Els heeft daar voor ons driexebn een gemakkelijk maar smakelijk avondhapje in elkaar geknutseld en daarna zijn we met een paar vrienden van Els naar een izakaya verkast waar we al drinkend en etend het nieuwe jaar hebben ingeluid.
Toen we die nacht vanuit het station naar het hostel wandelden viel de eerste sneeuw van het jaar. Dat was wel even leuk voor het winterse kersteffect.

1 Januari was een erg gure, erg koude dag. Ik ben met Lieke naar de Sanjyusangendo geweest, een tempel in Oost-Kyoto waar 1001 beelden van Kannon, de godin van vergiffenis te zien zijn. Al deze beelden zijn gehuld in bladgoud en 1000 ervan zijn qua grootte en uiterlijk identiek waar er een beduidend groter is. Dit grote beeld is een van de nationale schatten van Japan.
De Sanjyusangendo was ontzettend mooi maar het was zo koud die dag dat we er niet al te veel lol aan hebben beleefd en daarbij kwam nog eens dat we royaal waren verdwaald met de bus dus het kostte aardig wat tijd voordat we een keer op de plek van bestemming arriveerden. We hebben de rest van de dag dan ook doorgebracht door lekker ergens koffie te gaan leuten en x92s avonds hebben we sloten x91nieuwjaarssoepx92 van de manager naar binnen te werken dus toen waren we binnen no-time weer opgewarmd.

2 januari hebben we nog een paar toeristische trekpleisters van Nagasaki bezocht. Om te beginnen de Ryouan-ji, een Boeddhistische Zen tempel die bekend staat om zijn karesansui (droog landschap) rotstuin welke rond 1400 is aangelegd. De tuin bestaat uit grind dat in een bepaalde vorm is geharkt en vijftien met mos bedekte rotsen waarvan er vanuit welk mogelijk hoek dan ook (behalve van boven) altijd maar veertien zichtbaar zijn. Er wordt gezegd dat men slechts door het bereiken van Verlichting de vijftiende steen ook kan zien.
Het grind dat rondom de rotsen in cirkels is geharkt moet water verbeelden en de rotsen de bergen. Ik denk dat het een kwestie van smaak is of deze tuin je iets doet. Ik kan me goed voorstellen dat de meeste mensen het niet meer vinden dan een hoop grind met wat grote stenen maar zelf houd ik er wel van. Jammer was dat de Ryouan-ji op dat moment in de steigers stond, dus dat was jammer wat het beeld van de tempel betreft. De tuin eromheen was wel heel mooi dus daar hebben we ook nog een wandelingetje gemaakt.
Tweede toeristische plek van de dag was de Kinkaku-ji (gouden paviljoen tempel) met op het dak een feniks. Ik heb aardig wat keren over deze tempel gehoord tijdens mijn colleges in Leiden dus ik keek erg uit naar het bezoek van deze tempel maar eigenlijk stelde het niet zoveel voor. Ik had het eigenlijk net zo goed gewoon kunnen houden bij de fotox92s van google want zoveel meer krijg je in het echt niet te zien en de kudde toeristen rondom de tempel was zwaar irritant. Wat ik dan wel weer leuk vond is hoe de tempel weerspiegelt in de vijver die daarom dan ook x91spiegelvijverx92 wordt genoemd. De hele tempel (afgezien van de onderste verdieping) is namelijk gehuld in zuiver bladgoud wat de tempel bijzonder waardevol maakt. Hoe dan ook toch leuk om even gezien te hebben want het is wel iets om toe te voegen aan je x91Kyoto-bezienswaardigheden-lijstje.x92
Die nacht kreeg ik nog een berichtje van Frandra (vriendin uit Leiden) dat zij samen met Lysanne ook in Kyoto was gearriveerd en dat ze maar twee straten van ons hostel in een hostel verderop zaten. Nou heet ik natuurlijk niet voor niets Renxe9e Hendriks dus ik uit mijn bed geklommen en in mijn pyjama op zoek naar dat hostel. Ik had wijselijk genoeg aan de manager gevraagd of het te doen was om er heen te lopen in het holst van de nacht maar hij tekende het hostel voor me uit op een kaart en aan de hand van die gegevens begon ik mijn nachtelijke wandelavontuur. Beetje jammer was dat de manager een kruisje had gezet aan de verkeerde kant van de straat waardoor ik veel te ver doorliep omdat ik in plaats van aan de rechterkant van de straat, aan de linkerkant van de straat liep te zoeken. Na meer dan een halfuur kwam Frandra me tegemoet lopen op straat en hebben we nog een hele tijd gekletst en Marco (vriend uit Leiden) via skype gesproken en gezien dus mijn nachtelijke avontuur was zeker de moeite waard!

3 januari was alweer de laatste dag van ons verblijf in Kansai. x92s Ochtends zijn we naar een antiekmarkt bij Toji geweest waar zowel de grootste rotzooi als de geweldigste antiekwaren werden verkocht. Ik heb er zelf niets gehaald hoewel ik me daar aardig voor moest inhouden want ik had de afdeling met chawan (theekommen) natuurlijk meteen gevonden.
x92s Middags had ik een lunchafspraak staan met iemand van lang geleden, namelijk met Shiina, een van mijn gastzusjes uit Wakayama! Ik keek er ontzettend naar uit om haar voor het eerst in zes jaar tijd weer te zien en vanaf het moment dat we elkaar zagen op het station was het weer als vanouds! We hebben elkaar eerst vijf minuten piepend van enthousiasme geknuffeld en daarna hebben we een hapje gegeten en het gehad over x91vroegerx92 en over het heden natuurlijk. Toen waren we 15 en 16, nu 21 en 22 en dat is toch wel een heel verschil omdat in die periode van je leven natuurlijk aardig wat veranderd! Toen waren we nog echt van die middelbare schoolkindertjes en nu hebben we allebei een heel eigen leven opgebouwd ver weg van ons ouderlijk huis in een nieuwe stad met nieuwe mensen en alles wat daar bij komt kijken, dus het is erg leuk om het daar met elkaar over te hebben. Ik ben zeker van plan om rond maart voor het eerst sinds zes jaar terug te gaan naar Wakayama nu ik Shiina weer heb gezien sinds zox92n lange tijd. Ik heb er al over gemaild met mijn gastmoeder Judy van toentertijd en zij was helemaal enthousiast dus daar zal het niet aan liggen. Ik kan me niet voorstellen dat dit iets is waar ik spijt van zou krijgen want ik heb iedereen daar echt enorm gemist en nu zit ik hier een jaar dus ik zie geen reden om niet terug te gaan. Dat kan alleen maar leuk worden!

Echter, daar is het nu niet de tijd voor want ik heb eerst mijn tentamens voor de boeg helaas. Ik probeer mezelf te dwingen niet naar mijn club te gaan komende dinsdag maar in plaats daarvan te gaan studeren zodat ik mijn tentamens ook daadwerkelijk haal. Op het moment steek ik mijn tijd namelijk liever in mijn club en dat is allemaal heel leuk natuurlijk maar ik zit hier ook om mijn Japans te verbeteren en om eerlijk te zijn vind ik niet dat het daar zo goed mee gaat. Ik heb een schema opgesteld begin januari en ik probeer elke dag twee uur woordjes, kanji en grammatica extra te studeren buiten mijn gewone huiswerk om. Op dit moment faalt dat plan faliekant gewoon omdat ik elke dag wel andere dingen vind om te doen die ik leuker vind. Maar in feite is twee uur per dag niet veel dus ik moet mezelf even dwingen op mijn kont te gaan zitten en echt wat te doen en niet alleen maar lol te trappen en te random dingen te doen. Na mijn tentamens ga ik er weer voor met mijn schema! En tot die tijd moet ik sowieso studeren voor mijn tentamens dus het komt wel goed de komende twee weken denk ik. Hoop ik. En anders overleef ik het hoe dan ook toch wel.
Nu is het in elk geval tijd voor mijn bed, ik ben blij dat ik mijn hele Kyoto avontuur heb getypt alleen is het nou wel weer een ellendig lang verslag geworden maar hee, what else is new? Binnenkort kom ik weer met een verslag over de avonturen van de afgelopen weken want er is weer genoeg gebeurd en ik denk niet dat ik veel spannends ga meemaken tijdens mijn tentamenperiode dus dan kan ik als pauze tijdens al mijn geleer een nieuw blogverhaal typen! Ik spreek jullie snel!

Liefs uit Nagasaki

Lieve lezers,

Akemashite omedetou! (gelukkig Nieuwjaar) Ik ben weer heelhuids in Nagasaki gearriveerd hoor. Alles zit er nog op en aan: tien vingers, tien tenen, geen hersenbeschadiging, geen gebroken botten of kneuzingen en natuurlijk heb ik mijn buiknavel ook nog. Hier en daar wat last van spierpijn omdat een nachtbus toch niet zo superrelaxt slaapt maar ja wat wil je dan?
De 23e vertrokken Lieke Natas en ik met onze dikke koffers naar station Nagasaki om daar op de nachtbus te stappen. Ik dacht x91hmmm xe9xe9n van ons drie zit straks alleen en wat als er nou zox92n enge 50-jarige Japanner naast me in slaap valt op mijn schouder om me vervolgens onder te kwijlen en kei hard te gaan snurken!x92 Maar dit is natuurlijk Japan, hier zijn mensen beleefd er rustig. Het interieur van de nachtbus bestond uit allemaal losse stoelen die in drie rijen achterelkaar stonden met op elke stoel een fleecedekentje en een paar slippertjes, heel netjes. Natas en ik stuiterden zowat tegen het plafond van enthousiasme vanwege onze reis dus we hadden dan ook de grootste lol met het houden van uitgebreide fotoshoots met onze mondkapjes en slaapkussentjes. Ik denk dat we voor Japanse begrippen misschien wat aan de drukke kant waren ook al probeerden we uit alle macht niet te urusai (luidruchtig) te zijn. Tot plots om half elf, de buschauffeur het welletjes vond, zijn microfoon pakte, x91weltrusten iedereenx92 zei, waarna hij poef! het licht uitdeed. Nou, daar zaten we dan in het donker om half elf, veel te vroeg om te gaan slapen naar ons idee natuurlijk! Maar ja, niks aan te doen, de rest van de busreis hebben we half in dommelend doorgebracht om vervolgens om zeven uur x92s ochtends in Osaka te arriveren.

Dag 1. Na een eerste bak koffie en een ontbijtje begaven we ons met onze loodzware bagage naar een kluisje op het station om die daar voor de rest van de dag op te slaan en Osaka te gaan verkennen. We hadden niet echt een plan maar we wisten dat Osaka bekend staat om Osaka castle dus daar zijn we eerst een kijkje gaan nemen. Het Osaka castle terrein is iets van 60.000m2 dus we hebben daar eerst een wandeling gemaakt en laterna zijn we ergens wat gaan eten om energie te tanken. Ik heb echt ontzettend veel fotox92s van mijn hele trip dus ik baal vreselijk dat ik die niet op deze blog kan zetten want dat zou heel leuk zijn natuurlijk als toevoeging aan mijn verhaal maar ik zet ze binnenkort weer op mijn hyves profiel en dan kunnen jullie ze daar bekijken. Na ons bezoek aan Osaka castle kwam Els onze groep vergezellen. Zij kwam een dagje vanuit Kyoto speciaal naar Osaka om met ons leuke dingen te gaan doen. x92s Middags zijn we naar Osaka Kaiyukan Aquarium gegaan, iets waar je zeker heen moet als je ooit naar Osaka besluit te gaan! Ze hebben er een hele reeks aquaria die rondom xe9xe9n grote watertank zijn opgebouwd. Dxe9 publiekstrekker is de 4,5 meter lange walvishaai die vrolijk rondzwemt in een 9meter hoog aquarium. Verder hebben ze er Japanse reuzenkrabben, diverse soorten zeeschildpadden, heel veel verschillende soorten kwallen, zeeotters, zeeleeuwen, kapibarax92s, pinguxefns, en nog veel meer dieren gezien.
Minpuntje van deze dag: Nee ik bedoel eigenlijk minPUNT, want kerstavonddag zoals Lieke het zo mooi noemt, is in Japan dxe9 dag voor stelletjes. Met andere woorden, behalve onze groepje van vier blondines en nog wat andere random buitenlanders waren er in het aquarium allxe9xe9n maar stelletjes en dat is echt niet overdreven. Voor ons Nederlanders is het niet meer dan vanzelfsprekend dat kerst een familieaangelegenheid is maar in Japan werkt het niet zo.
Het aquarium had bij de uitgang tevens wederom de meest groteske kerstversieringen die tevens werden gebruikt als attributen voor fotox92s van verliefde stelletjes. Sorry maar ik kan me niet voorstellen dat iemand met zijn vriendin of vriend op de foto wil met een lichtgevende orka van vijf meter lang en anderhalve meter hoog. Of blauw met witte neonverlichte pinguxefns met een roze hart eromheen. Er stonden overal ellenlange rijen met plakkerige stelletjes die wachtten tot het hun beurt was om op de foto te kunnen met allerlei verlichte kerstzeedier versieren. Ik weet niet eens hoe ik het moet noemen.
Het kerstavonddaggevoel dat ik in Nederland altijd heb was hoe dan ook ver te zoeken. Misschien maar beter ook, anders had ik misschien heimwee gekregen.

Dag 2. Eerste kerstdag! Eigenlijk was dit best een zware dag, want ik voelde me helemaal niet lekker. Mijn verkoudheid was in no-tempo bergafwaarts gegaan vanaf het moment dat we in het hostel kwamen. Slapen op een houten plank met een heel dunne futon eroverheen, koude tatami vloeren en een slecht werkende verwarming zorgden ervoor dat ik maar gewoon in mijn kleren heb geslapen omdat de kou niet echt te harden was.
We hebben eerste kerstdag aardig wat dingen gedaan. Ten eerste hebben we de shitenouji bezocht, een beroemde tempel die heel oud is en je kan hier de heel goed de Indische en Chinese invloeden terugzien aangezien het Boeddhisme via deze landen in Japan terecht is gekomen. Ik vond het echt ontzettend mooi.
Daarna zijn we afgereisd naar Shinsekai (letterlijk; de nieuwe wereld), de x91achterbuurtx92 van Osaka. Deze buurt werd in 1912 opgebouwd en het zou gebaseerd zijn op New York en de zuidelijke helft op Parijs. De Tsuutenkaku, een soort van toren die in deze buurt te vinden is is dan ook gebaseerd op de Eiffeltoren. Ik vind het trouwens gewoon een saaie toren, het lijkt in niets op de Eiffeltoren want de Eiffeltoren is gewoon cool, vergeleken daarmee was dit een slap aftreksel gemaakt van wat metalen buizen.
Na de Tweede Wereldoorlog is er qua onderhoud weinig aan de Shinsekai buurt gedaan waardoor het een van de armste regiox92s in Japan is geworden en binnen Osaka de gevaarlijkste buurt. Wat me voornamelijk van Shinsekai is bijgebleven is het enorme aantal pachinkohallen (gokhallen) met felgekleurde lampen en veel te harde muziek. Ook zijn er heel wat straatkraampjes te vinden waar je lekker en goedkoop wat van Osakax92s specialiteiten kan verorberen. Wij hebben ons dan ook gewaagd aan de takoyaki, okonomiyaki en Natas en Lieke hebben zelfs een icedog naar binnen gewerkt. Voor het geval mensen zich afvragen wat dit is: een warm knapperig broodje met softijs binnenin. Ik heb het zelf niet gehad maar zij vonden het in elk geval erg lekker!
Op het moment dat we het aantal erojiji (enge mannetjes) dat ons omringde te veel vonden worden zijn we naar de Dotonbori gevlucht, een van de voornaamste toeristische bestemmingen binnen Osaka. Dotonbori is een lange straat en in de oude dagen hield het niet veel meer in dan dat het een x91plezierdistrictx92 was maar tegenwoordig vind je er alleen maar veel eettentjes en souvenirwinkeltjes. Veel nieuws viel hier dus niet te zien voor ons, maar het was wel leuk om de enorme drukte en chaos van deze straat een keer meegemaakt te hebben. Daarnaast lagen er aardig wat winkels om de hoek dus we hebben ons prima vermaakt en ons zeker de ogen uitgekeken!

Dag 3. De laatste dag van ons verblijf in Osaka zijn we naar de Sumiyoshi Taisha geweest, de hoofdschrijn van alle Shumiyoshi schrijnen in heel Japan. Voor de schrijn lag de Taiko bashi, een hele mooi ronde hoge brug met vuurrode leuningen die naar de schrijn leidde. De brug ziet er van een afstandje zo stijl uit dat je denkt dat je echt royaal onderuit gaat als je naar beneden loopt, maar toch is dat niet zo. Die Japanners denken na over dat soort dingen!
Verder waren we deze dag alledrie best moe en hadden zin in een kop koffie van de Starbucks. Aangezien we een metro dagpas hadden zijn we door heel Osaka gereisd op zoek naar een Starbucks maar het zat overal vol dus uiteindelijk zaten we x92s avonds om een uur of 8 pas bij een Starbucks waar wel nog plek was. Daar hebben we dan ook een paar uur gezeten en enorm veel koffie gedronken en gebakjes gegeten want we vonden dat we dat wel verdiend hadden aangezien we dit jaar een uitgebreid 5-gangen kerstdiner hebben moeten missen. Volgens mij is dit het eerst jaar geweest dat ik niet ben aangekomen met kerst, maar juist ben afgevallen omdat we zoveel gewandeld hebben dat het niet overeenkomt met het aantal caloriexebn dat ik naar binnenwerk met al mijn sushi en onigiri.

Nou mensen, mijn goede voornemen voor 2010 is minder lange blogposts maken dus ik houd het hierbij voor deze keer. Volgende keer ga ik vertel ik jullie meer over mijn Kyoto avonturen!

Liefs Renxe9e

Hallo lieve mensen,

Het was weer een drukke week hier in Nagasaki! Ik begin maar met een heel verslag van mijn teikiensoukai. Het was in xe9xe9n woord GEWELDIG! Ik heb de voorafgaande week helaas in bed door moeten brengen maar vrijdagmiddag voelde ik me weer prima en toen vond ik van mezelf dat ik er maar weer eens tegenaan moest. Zo gezegd zo gedaan, ik heb me voor de volle 100% gegeven de dag van de teikiensoukai!
We moesten x92s ochtends vroeg al verzamelen bij het concertgebouw dus ik zat om 9 uur in de bus met Miki en Miki (twee vriendinnen die toevallig allebei dezelfde naam hebben en allebei vierdejaars zijn) Ik blijf er maar even bij zeggen welke mensen hoeveelstejaars zijn want dat is hier in Japan in verband met het senpai-kouhai systeem nou eenmaal een big deal. Een van de Mikix92s was tevens dirigente voor de liedjes van de 1st stage en heeft dus een aardig hoge status binnen de club. Het concert was onderverdeeld in drie delen: 1st stage (traditioneel Japanse liedjes voor jongens en meiden gescheiden), 2nd stage (Engelstalige musicalliedjes gezongen door het hele koor met hier en daar een solo) en 3rd stage (het complete werk van omoidasu tame ni, in totaal zes nummers voor vier verschillende stemmen: bas, tenor, alt en sopraan). In eerste instantie zou ik enkel aan de 2nd stage meedoen omdat men niet verwachte dat ik in 7 weken tijd al die liedjes nog zou kunnen leren maar dat is me lekker toch gelukt, jeuj!
Dus ik stond die bewuste kille zaterdagochtend trillend van de kou en het slaaptekort (door de zenuwen) met Miki en Miki op de bus te wachten, bepakt en bezakt met verschillende tassen met kleding voor drie verschillende stages, mijn lunchpakketje, en een dikke map met al mijn bladmuziek en formulieren waarin de planning van de dag zich bevond. Japanners houden van plannen. Ik houd van plannen. Dus ik houd van Japanners. Zo simpel is het. Als ik nu terugdenk aan wat we die zaterdag tot aan het moment van het concert hebben gedaan weet ik het niet eens precies. Ja wat inzingen, een generale repetitie, timen van het op en afgaan op de bxfchne maar het is nou niet dat ik kan zeggen dat het te onthouden valt. De hele dag was op de minuut gepland: zeven minuten voor dit, vier minuten voor dat, zestien minuten voor zus en drie minuten voor zo. Er is altijd iemand die de tijd precies op de minuut in de gaten houdt en men wijkt er geen moment vanaf. Ik blijf me er over verbazen dat men daar zo gedisciplineerd in is. Elke keer weer denk ik: o mijn god Japjes ik houd van jullie, want ik vind het echt een prima systeem! Maar ik denk wel dat ik hiermee afwijk van de gedachtegang van de gemiddelde Nederlander. Die zouden denken: x91nou ja we zijn nu lekker bezig, dan gaan we nog vijf minuten door!x92 Er zit overigens wel een heleboel stress achter zox92n strak schema. Het zijn de derdejaars die alle verantwoordelijkheid hebben voor de goede verloop van het concert en xfcberhaupt voor de hele dag. De eerstejaars zijn x91nieuwx92 dus het enige wat zij hoeven te doen is er op tijd te zijn, zonder mokken en zeuren meedoen en vooral luisteren naar de ouderejaars. De tweedejaars bungelen er ergens tussenin qua verantwoordelijkheid maar letten wel goed op omdat zij het jaar erna natuurlijk de taken en verantwoordelijkheden van de derdejaars moeten dragen dus iedereen is op zijn eigen manier (niveau) bezig die dag. En dat wil helaas niet altijd vlekkeloos verlopen.
Marie, een eerstejaars meisje (wiens naam trouwens niet op zijn Nederlands wordt uitgesproken, maar als Mari-ji) slaat de plank compleet mis met het wel of niet begrijpen van het hele senpai-kouhai systeem. Ze kwam al bijna nooit op de repetities en kon uiteindelijk niet meedoen aan de 2nd stage liedjes wegens gebrek aan oefening, wat uiteraard niet op prijs wordt gesteld door de ouderejaars. Miki heeft me verteld dat ze eigenlijk liever had dat Marie ook niet mee zou doen aan de 1st stage omdat ze nooit naar de repetities kwam. Nou ken ik Miki goed genoeg om te weten dat ze een heel redelijk persoon is dus ik denk dat zoiets wel heel wat zegt over dat meisje. En natuurlijk ook over de toewijding van Japanners tijdens een concert als dit.
Die ochtend wist Marie het ook nog klaar te spelen om bij de bushalte op te dagen zonder al haar bladmuziek, zonder haar verplichte zwarte legging en tijdens de generale repetitie bijna het podium op te wandelen in witte bloes zonder daar een topje onder te dragen zodat haar fluorescerend roze BH wel erg goed zichtbaar was. Ze kreeg dan uiteindelijk ook een flinke veeg uit de pan van Miki. En terecht. Het is ook zwaar frustrerend als je met een hele groep keihard naar een optreden toewerkt waarna er eentje bij zit dit roet in het eten komt gooien en dat ook niet eens erg lijkt te vinden.
Maar niet gezeurd, het optreden ging geweldig goed! Nou komt dat bij mij misschien omdat ik van tevoren een paar homeopathische anti-stress pilletjes had geslikt om mijn zenuwen onder controle te houden. Hoewel ik zwaar fan ben van de strakke Japanse planningen en schemax92s heb ik niet de allersterkste zenuwen en kan om de kleinste wissewasjes in de stress schieten uit angst dat ik dingen verkeerd doe en fouten maak waardoor ik de hele groep voor schut zet. Japan is nou eenmaal een collectief land: als ik een fout maak wordt de rest daar ook op aangekeken. En nou val ik met mijn blonde haren toch al genoeg op tussen die 40 zwarte hoofden, dan wil ik zeker geen fouten maken! Dit is eigenlijk net als met Marie: als zij de liedjes verkeerd zingt wordt dat de dirigente kwalijk genomen omdat er dan blijkbaar niet hard genoeg gerepeteerd is. De ouderejaars zijn verantwoordelijk voor de jongerejaars.
Zo hebben we Chiharu, een derdejaars meisje dat de leider is van ons groepje alten. Ik ben vanaf dag xe9xe9n bang voor haar geweest en ging altijd zo ver mogelijk bij haar vandaan staan vanwege haar ontzettend toegewijde en intimiderende gedrag. Ze is zo trots als een pauw en kan best nog wel eens arrogant overkomen maar ze heeft daarnaast wel een dijk van een stem dus het is niet zo dat ze het respect van de rest niet verdiend. Ze is nou eenmaal de beste, beetje jammer is dat ze dat zelf heel goed doorheeft en het niet goed kan lijden als andere mensen onder haar niveau zitten. Hoewel ik de eerste maand echt het idee had dat ze een hekel aan me had begon dat de laatste paar weken toch de veranderen. Het contact verliep in het begin vrij moeizaam aangezien ik het nooit zo heb op mensen die met hun trots te koop lopen. Dan ga ik mezelf ook afstandelijk gedragen en dan wordt een leuk contact hebben vrij moeilijk. Miki (ik heb het nu niet over de dirigente, maar over de kleine lieve Miki met wie ik uren bij de Starbucks heb doorgebracht) had me van tevoren al uitgebreid ingelicht over het complexiteitsgehalte van Chiharux92s karakter en binnen de club is het sowieso goed voelbaar dat sommige mensen haar liever vermijden, je hoeft echt geen Japans te kennen om zoiets door te hebben. Hoe dan ook, ik houd van hardwerkende mensen en van mensen met een fanatieke instelling dus ik heb Chiharu tot dan toe altijd een x91fascinerendx92 persoon gevonden.
De dag van de laatste repetitie voor de teikiensoukai werd er met ons alten-groepje nog een laatste zelf-reflectie ronde gedaan waarbij iedereen zijn zorgen en wensen mocht uitspreken voor de volgende dag. Twee meisjes zaten daarbij al met tranen in hun ogen van de spanning en hadden als doel: x91niet te gaan huilen voor afloop van het concert.x92 Waarna mijn doel vanzelfsprekend werd: x91mensen die gaan huilen een knuffel geven.x92 Ik dacht nog: x91jaja, dit zal de glasharde Chiharu wel de domste opmerking van de eeuw vinden,x92 aangezien zij de enige was die naar het horen van mijn doelstelling geen glimlach op haar gezicht kon toveren.
Maar ja, toen was het de dag van de teikiensoukai en zoals verwacht komen er bij voornamelijk de derdejaars heel wat emoties los na zox92n stressvolle tijd.
En zo kwam dus het moment dat ik als eerste van de club vlak voor het optreden achter de coulissen stond te wachten en ineens Chiharu met een gezicht dat xe9xe9n en al paniek uitstraalde naar me toe kwam, en tegen al mijn verwachtingen in haar armen om me heen sloeg om me de meeste krampachtige en tegelijkertijd de meest gemeende knuffel te geven die ik sinds mijn aankomst hier in Japan heb gehad. Nou ben ik altijd wel van de knuffels, maar dat van alle mensen binnen mijn club nou net zij degene was die me om mijn nek vloog maakte het wel erg verwarrend. Op het moment dat we echt on stage gingen was ik nog steeds in shock-mode: x91wat gebeurde daar nou net?!x92
Zoals ik al zei: concert ging perfect, ik maakte hier een daar een heel klein foutje maar ik heb de liedjes op de repetities nooit beter gezongen. Stiekem denk ik dat dat aan Chiharux92s knuffel te danken is, want als iemand die altijd zo intimiderend op je overkomt ineens zijn eigen zenuwen laat zien geeft dat je toch het gevoel dat je in hetzelfde schuitje zit. Het Japanse groepsgevoel haha!
Na het concert hebben we in de lobby bij de uitgang van de concertzaal ook nog een paar liedjes gezongen en de meeste mensen konden het daarbij niet drooghouden. Ik wel, dus ik stond daar zox92n beetje als enige als een blije kip tussen de jankende Japjes want ik was helemaal in mijn nopjes omdat er tussen de 245 Japanse toeschouwers ook nog wat Nederlandse mensen rondwarrelden. In de lobby was tevens een tafel gereserveerd voor cadeautjes. Het is in Japan gebruikelijk dat ouders, familie, of vrienden van de mensen die optreden een klein cadeautje als snoep of bloemen op die tafel achterlaten. Mijn clubgenoten liepen dus na afloop met hun betraande gezichten en armen vol cadeaus terug naar de kleedkamer en ik had echt zoiets van: x91Ja okee, ik huil niet zoals de rest en ik heb uiteraard geen cadeautjesx85 beetje jammer van het ware teikiensoukai-gevoel.x92 Totdat een meisje ineens naar me toen kwam gehobbelen met een klein pakketje in haar handen: x91Renxe9e, deze is voor jou!x92 Dat kan niet, dacht ik bij mezelf, er zit een Japans briefje op en ik ken hier niemand. Maar wacht eens, waren Nagai-sensei en Harada-san niet komen kijken? En ja hoor, mijn lieve docenten hadden gewoon een pakketje met koekjes voor me achtergelaten op de cadeautjes-tafel! Ik was zo blij, volgens mij was ik met mijn zielige zakje koekjes gelukkiger dan de rest van de hele club bij elkaar met al hun cadeautjes-zooi. En ik kon mijn geluk al helemaal niet meer op toen ik ook nog een hele mooie roze bloem ingepakt in een heel mooi folietje in mijn handen kreeg gedrukt. Een bedankje van de derdejaars. Die bloem staat nu, inmiddels anderhalve week later nog steeds op mijn kamer. Hij begint onderhand wel te verwelken aan de onderkant maar ik word spontaan vrolijk elke keer als ik er naar kijk. En ik heb natuurlijk geen vaas dus hij staat in een pet-bottle met wat water erin, hahahax85 Inmiddels hangt de fleurige roze teikiensoukai-promotieposter ook vrolijk boven mijn bed dus ik word elke dag aan mijn optreden herinnerd.
De avond die volgde op de teikiensoukai was overigens ook erg interessant. Zoals het de Japanse gebruiken betaamd heb je ter afsluiting van een groepsevenement zoals onze teikiensoukai een zogenaamde x91uchiagex92 met de hele groep. Wat houdt dit in? Zuipen, eten en karaoke. Er was ergens een enorme zaal afgehuurd waar we met de hele groep de avond hebben doorgebracht. Ik heb al eerder verteld over het strikte Japanse senpai (ouderejaars) kouhai (jongerejaars) systeem. Nou, dat die avond de onderlinge verhoudingen duidelijk naar voren kwamen mag wel even gezegd worden!
Het zit namelijk zo: de derdejaars hadden het hele jaar alle verantwoordelijkheid gedragen voor de teikiensoukai en waren helemaal kapot aan het einde van de dag. Elk verstandig persoon zou denken: je gaat je bed in, blijft daar een week in liggen en voelt je daarna weer fit. Nee, dit zijn Japanners, die denken x91laten we ons helemaal kapot gaan zuipen!x92 Althans, de derdejaars. Het is de taak van de eerstejaars en voornamelijk de derdejaars om voor de derdejaars te zorgen. Er werd als voorzorgsmaatregel wederom een enorm zeil in ons clublokaal op de grond uitgespreid zodat de veel te dronken derdejaars daar aan het einde van de avond lekker zouden kunnen slapen. Voor het begin van de uchiage was er blijkbaar een x91planningx92 gemaakt van welke tweedejaars voor welke derdejaars verantwoordelijk waren en dat ze moesten zorgen dat x91hunx92 derdejaars veilig en wel in bed belandde. Bizar systeem, maar wel lekker Japans. Ik had zelf niet echt de behoefte om me helemaal kapot te gaan zuipen, dus ik zat gezellig met Miki ergens in een afgelegen hoekje te kletsen over vanalles en nog wat totdat ik Hiroe (derdejaars, de dirigente van 2nd en 3rd stage) half over kop naar de toiletten zat sprinten. Nou word ik niet gerekend als een tweedejaars binnen onze club, dus het was niet mijn taak om voor haar te zorgen, maar mijn instinct zegt me op die momenten dat ik moet inspringen. Dus ik ook naar de wcx92s, werd me door de x91tweedejaars caretakerx92 van Hiroe toch vriendelijk verzocht om weer terug te gaan naar het feest want het was niet nodig dat ik zou helpen. Ja wat moet je dan? Maar gewoon luisteren dacht ik, want anders maak je de situatie er voor niemand gemakkelijker op.
Bij terugkomst spotte ik Chiharu ergens half onderuitgezakt op een stoel, half liggend op een tafel. Hoe dan ook, ze was aan het slapen. En mijn verstandige stemmetje zegt me altijd dat je niet moet gaan slapen als je dronken bent want op het moment dat je opstaat gaat je hoofd draaien en moet je overgeven. Chiharux92s tweedejaars x91caretakerx92 stond een beetje halfslachtig op haar rug te kloppen maar wist volgens mij niet echt wat hij met de situatie aanmoest. Het viel me wel op dat alle dronken derdejaars van op zijn minst twee of drie x91tweedejaars caretakersx92 voorzien waren, behalve Chiharu. En dat vond ik reden genoeg om in dit geval wel te mogen helpen. Hadden ze hun planningen maar beter moeten maken. Dus ik Chiharu op haar rug kloppen, over haar hoofd wrijven, en dingen zeggen als: x91Je kan nu maar beter niet gaan slapen want anders word je straks ziek, ga maar even overeind zitten.x92 En dat deed ze niet uit zichzelf dus toen heb ik haar maar overeind getrokken. Ik weet niet of mensen over het algemeen niet zo aardig tegen haar zijn of dat het gewoon de stress was die eruit moest, maar daar kwamen de waterlanders hoor! En het was niet zomaar een beetje gesnotter, nee er kwam een stortvloed aan tranen naar buiten en iets wat ik niet als minder dan een hartverscheurend gekrijs kan beschrijven. Toen besloot ze dat het tijd was om zich weer in mijn armen te storten (letterlijk) en daar het komende uur te blijven zitten/hangen/liggen. Er kwam niet meer uit dan gehuil en gehuil en nog meer gehuil dus toen zat ik daar maar. Ze had ook totaal geen kracht meer in haar lichaam en in die toestand is iemand nog best wel zwaar. Maar ik had zox92n medelijden met het arme kind, ik vond het niet zo erg. Dus ik heb haar lekker laten huilen. In het begin dacht ik nog: x91Ik geef haar wel even een peptalk over hoe goed ze haar best heeft gedaan, dan kalmeert ze welx92 maar telkens als ik iets aardigs zei kwam er weer een oorverdovend gekrijs uit haar keel dus die pogingen had ik toch maar snel gestaakt. Uiteindelijk wisten de jongens haar naar een taxi te dragen en bij het clublokaal naar binnen te loodsen. En daar heeft ze fijn de nacht doorgebracht met de andere ouderejaars.
Het was een erg vermoeiende, erg leuke, erg emotionele (voor de Japanners) en erg fascinerende (voor mij) dag!

En behalve de teikiensoukai stond er de week erna nog een optreden voor me op het programma. Niet dat ik me daar op had ingesteld maar er wordt elk jaar in december een optreden georganiseerd voor de uitwisselingsstudenten in Nagasaki. Er wordt van elk land verwacht dat ze op zijn minst een optreden doen in de trant van een liedje of een dansje. Ik had van tevoren al duidelijk aangegeven dat ik daar niet voor in de stemming was omdat ik net mijn teikiensoukai had, ziek was geweest en dus nog van twee weken huiswerk moest maken. Maar niemand wist eigenlijk echt iets leuks om te doen dus dat was een beetje een probleem. Natascha werd uiteindelijk twee dagen voor het optreden in de kraag gegrepen door een veel te strenge, enge man van het uitwisselingsstudentencentrum met de opmerking: x91Jullie moeten iets doen als optreden!!x92 Dus meteen brainstormen en diezelfde avond zijn we nog aan de slag gegaan met het voorbereiden van x91Op een onbewoond eilandx92 van Kinderen voor Kinderen. De tekst uit ons hoofd leren, een dansje verzinnen en wat zomerse spulletjes inslaan bij de 100 yen winkel (rara, alles kost daar 100 yen). We hebben er wat uurtjes ingestoken en helaas is de kanjitoets van donderdagochtend er daardoor bij ingeschoten, maar uiteindelijk stonden we daar wel met zijn driexebn in vol ornaat op het podium! Er waren voornamelijk Aziatische toeschouwers en ja die zijn nou eenmaal van de cute-culture, dus we waren best wel helemaal de shit met ons optreden. In Nederland zou men zoiets alleen maar kinderachtig vinden, maar ja we zijn nou eenmaal in Japan en zolang de muziek maar vrolijk is, de kleuren fel zijn en je een enorme lach op je gezicht tovert komt het helemaal goed! En het kwam dus ook helemaal goed. Ik ben denk ik nog nooit zo vaak gefotografeerd op xe9xe9n avond. Voornamelijk door onbekende mensen waarvan ik denk: x91waarom wil jij zo graag een foto hebben van drie onbekende blonde meisjes met bloemen op hun hoofd in formaat van een tennisbal?x92 Omdat het Aziaten zijn natuurlijk.

Heb ik verder nog iets cultuur verantwoordelijks gedaan? Niet de afgelopen anderhalve week maar een tijdje geleden ben ik wel met Lieke naar Dejima geweest. Daar heb ik volgens mij nog niets over verteld. Was op zich niet zo interessant maar wel leuk om even in het kort uit te leggen voor de mensen die niet op de hoogte zijn van wat Dejima inhoudt. Ik heb het nu even niet over mijn Nederlanse lessen in Dejima. Die noem ik voor het gemak x91de lessen in Dejimax92 omdat ze worden gegeven in een gebouw dat bij de tramhalte x91Dejimax92 ligt.
In de periode 1600-1868 had Japan zich voor de rest van de wereld afgesloten en voerde op China en Nederland na geen handel met andere landen. In die periode was het Nederlandse handelsfront gevestigd op een klein kunstmatig aangelegd eilandje genaamd Dejima. Inmiddels is Dejima geen eiland meer want er is een heleboel omheen gebouwd dus het is nu deel van het vasteland. Dat was mijn eerste teleurstelling toen ik vol verwachting op mijn plaats van bestemming arriveerde. De huisjes van de Nederlanders die er toen woonden zijn allemaal bewaard gebleven (of zijn misschien opnieuw gebouwd naar WOII? Dat zou ik eigenlijk niet durven zeggen maar google het vooral als je het interessant vindt om dat te weten). Ik heb wat ons dagje Dejima aangaat vooral erg tijd gestoken in het fotograferen van momiji (bomen met blaadjes in mooie rode, oranje en gele herfstkleurtjes) en lachen om Liekex92s imitatie van een wassenbeeld. Verder viel het ons op dat alle miniatuurpoppetjes van de Nederlanders in Dejima rood haar hadden, wij zijn met onze blonde haren dus blijkbaar geen Nederlanders. He, denk je je eindelijk op bekend terrein te bevinden!
In het souvenirwinkeltje was natuurlijk weer een overdosis snoep te koop. Ze hadden omdat het Dejima is een speciale categorie x91snoep uit Holland.x92 Jaja, dat was me het snoep uit Holland wel hoor! Vijf soorten zuurtjes met Duits opschrift op de zakken en verder popcorn met op de zakken een Amerikaanse vlag en de tekst: x91product from North America.x92 Heel Hollands!

Nou, ik ben blij dat het me toch nog gelukt is om voor mijn vertrek naar Osaka, Kyoto en Nara dit blogbericht te posten. Onze bus vertrekt over drie uur dus ik heb me er nog even goed aan gegeven! Als ik terugkom krijgen jullie mijn Kansai-avonturen te horen. Ik denk dat het er heel wat zullen zijn want we blijven niet voor niets tien dagen. Ik heb deze keer echter niet mijn laptop mee zoals de eerste week in Tokyo dus ik denk niet dat ik elke dag een verslagje kan posten, helaas! Maar met het verslag van vandaag kunnen jullie ook wel weer twee weken vooruit dacht ik zo ^^
We hebben nog niet echt een specifieke planning qua dingen die we willen bezichtigen maar wat Kyoto betreft zullen de fushimi inari (schrijn die gewijd is aan de god Inari), kiyomizudera (boeddhistische tempel), kinkaku-ji en de ginkaku-ji (gouden en zilveren zen-boeddhistische tempels) zullen daar zeker weten onderdeel van zijn! Hier en daar zullen we wat dagen doorbrengen met Haruna (het meisje dat ons ook vergezelde in Tokyo, zij woont in Kyoto) en door Els, een meisje uit Leiden die in hetzelfde jaar zit als ik en dit schooljaar in Kyoto studeert.
Maar eerst gaan we Osaka waar we waarschijnlijk weer een overdosis aan ugly-ass kerstversiering te verdragen krijgen. Even tussendoor: kerstversiering vinden ze hier dan nog zo cool, ik heb nog nergens een kerststal of iets in de richting van Jezus Christus gezien. Logisch, want het is Japan en daarom doen ze hier over het algemeen niet zo aan het Christendom, maar alsnog vind ik het wel grappig als je het vergelijkt met Nederland.

Mensen ik laat het hierbij voor 2009. Ik wens jullie allemaal fijne kerstdagen en een heel gelukkig Nieuwjaar!! Zoals ze dat laatste in het Japans zouden zeggen (want aan kerst doen ze niet dus ze wensen je geen fijn kerstfeest): yoi o-toshi wo!
De beste wensen voor het nieuwe jaar en tot in 2010!! ^^

Liefs Renxe9e

Hallo lieve mensen,

Het is december en de kerstsfeer zit er goed in hier in Nagasaki. Af en toe tot mijn grote spijt, want laten we eerlijk zijn: Japjes hebben totaal geen gevoel voor stijlvol decoreren met kerstversiering!! Zoals wij in Nederland per stad xe9xe9n enorme winkelstraat hebben waar zich zo goed als alle hippe winkels bevinden, hebben ze in Japanse steden op verschillende plekken van de stad een aantal enorme winkelcentra liggen waar je zowel voor kleding, elektronica, boeken, speelgoed en andere hebbedingetjes kunt shoppen als dat je er in de kelder bij de supermarkt je avondeten kan inslaan en als je geen zin hebt om te koken ga je uiteten op de bovenste verdieping waar ongeveer 20 restaurantjes naast elkaar liggen. Op elke afdeling bevinden zich (gratis) toiletten en je zit nooit met het probleem dat je nat wordt tijdens winkelen op een regenachtige dag omdat alle winkels natuurlijk binnen in het gebouw zijn. Voor kinderen en jongeren is er ook een halve verdieping die in de categorie ballenbak/gamehall valt dus ook je kroost heeft het hier naar zijn zin. Een perfect dagje uit voor het hele gezin.
In Nagasaki bevinden zich ook een aantal van dit soort winkelcentra: Chitosepia, Cocowalk, Hanmanomachi en de Yumesaito. Deze laatste is het grootst en het leukst (lees: naast de ingang bevindt zich een enorme Starbucks) wat helaas tot gevolg heeft dat men hier het uitbundigst omspringt met het ophangen van kerstversieringen. Bij de ingang staat een enooooorm lelijke zilveren kerstboom met kerstballen in alle kleuren van de regenboog en alle mogelijke schakeringen daartussen in. Zoals ik al zei bevindt de Starbucks zich ook naast de ingang van de Yumesaito dus als je besluit om daar een paar uurtjes met een grote kop Macha lattxe9 door te brengen, zoek dan even een zitplekje van waaruit je geen zicht hebt op de horrorboom, want je krijgt gegarandeerd spijt dat je je zonnebril niet bij je hebt.
Toen ik laatst met Lieke een wandelingetje maakte langs de haven (bij de Yumesaito) zagen we dat ook de boten het zo rond de feestdagen zwaar te verduren hebben. De regel is: zoveel mogelijk lichtgevende lampjesslingers om je boot binden, in zoveel mogelijk verschillende kleuren, waarvan de lampjes heel druk om de beurt knipperen zodat je de andere boten kan overtroeven als zijnde x91de felst knipperende bootx92 en de mensen aan wal kans lopen een epileptische aanval krijgen. Nou ja, of mocht iemand ooit besluiten om blind te willen worden, kom dan vooral met de kerstdagen naar Japan! Maar het ergste moet nog komen, datgene waar Lieke en ik het inmiddels al drie dagen non-stop over hebben is toch wel de met blauwe slingers versierde kerstboom die daarnaast ook nog eens een aantal oerlelijke lichtgevende dolfijnen aan zijn voet heeft staan. Wie heeft dit bedacht? Waarom worden dolfijnen hier met kerst geassocieerd? Ik quote Lieke: x91Je bent geen kerstdolfijn. Dat doe je gewoon niet!x92
Inmiddels ben ik onze koelkast ook kerst-proof gaan maken. Lees: ik verzamel foldertjes uit de supermarkten waarin de reclame maken voor Japanse kersttaarten die je speciaal kan bestellen. Niet dat ik zox92n taart ga bestellen, maar het drukwerk van de fotox92s is erg goed dus ik versier er onze koelkast mee. Voor fotox92s van kerstdolfijnen, kersttaarten en andere Japan-gerelateerde zaken verwijs ik trouwens iedereen door naar mijn hyvesprofiel. Daar staan sinds kort zox92n 150 fotox92s op.

Aangezien mijn halve club een tijdje K.O. in bed heeft doorgebracht heb ik afgelopen week aardig wat leuke dingen kunnen doen! Om te beginnen ben ik met Miki, een van de meisjes van mijn club met wie ik het ontzettend goed kan vinden, een middagje gaan winkelen in de Yumesaito en uiteindelijk hebben we nog uren zitten kletsen bij de Starbucks. Ik vond dit wel een mooie gelegenheid om het onderwerp x91homoseksualiteit in Japanx92 aan te snijden. Japan is niet bepaald het land waar je vrijuit over je seksuele geaardheid kan praten dus ik ben wat dat betreft heel erg voorzichtig. Als iemand me vraagt of ik een vriendje heb houd ik het op: x91Ik heb geen interesse in jongens.x92 En daar is dan alles mee gezegd.
Miki is vierdejaars en studeert over een paar maanden af als x91school nursex92 wat volgens mij grotendeels inhoudt dat ze puberende leerlingen die het moeilijk hebben met advies kan bijstaan. Ze heeft zich dus aardig georixebnteerd op verschillende gebieden en denkt voor Japanse begrippen heel open over homoseksualiteit. Miki was me die bewuste zaterdagmiddag uitgebreid aan het inlichten over de relaties van mijn clubmembers wat ik erg op prijs kon stellen aangezien Japanners informatie over een eventuele relatie het liefst voor zichzelf houden dus zonder Miki had ik al deze details nooit te horen gekregen. In Nederland is het soort van normaal dat als je net een nieuwe vriend of een vriendin hebt, dit van de daken schreeuwt alsof je een tarzan bent die aan zijn lianen swingelt. Maar in Japan is dat niet gebruikelijk, het kost aardig wat moeite om die info bij iemand te ontfrutselen.
Bij onze vereniging zitten ongeveer 20 jongens en er zijn er minstens 4 van wie ik met zekerheid kan zeggen dat ze homo zijn. Dus ik besloot met enige voorzichtigheid het onderwerp aan te snijden en vroeg aan Miki: x91Heeft Daiki een vriendje?x92 waarop haar vragende gezicht me meteen duidelijk maakte dat ze deze vraag absoluut niet had verwacht. Haar anwoord was dan ook x91Nee hij heeft geen vriendinnetje.x92
x91Nee ik bedoel, heeft hij een vriendje?x92
x91Hij is toch een jongen? (dit is het moment waarop zij denkt dat mijn Japans faalt en niet weet dat x91kareshix92 het Japanse woord voor x91vriendx92 is) Hij heeft geen vriendinnetje..x92
*zucht* x91Ja maar hij is toch homo?x92
x91Huh?x92
x91Ik bedoel, volgens heeft hij geen interesse in meisjes. Sorry maar in Nederland zijn we er vrij direct in om dit soort vragen te stellen en bij onze vereniging zitten wel wat mensen van wie ik denk dat ze homo zijn en hij is er xe9xe9n van.x92
Daarna begint Miki stuntelend het verhaal dat Daiki in een ver verleden wel een keer een vriendinnetje heeft gehad maar dat zij het heeft uitgemaakt en dat hij sindsdien geen relatie meer heeft gehad.
x91Nee goh,x92 denk ik bij mezelf x91toen begon zijn identiteitscrisis.x92
Het blijft even stil en ik weet niet meer hoe ik het gesprek moet oppakken, want dit is het soort onderwerp waarbij ik liever voorkom dat er ongemakkelijke stiltes vallen, als Miki plotseling met een fonkeling in haar ogen vraagt: x91Wie denk je dat er nog meer homo zijn van onze club dan?x92 Hahahahax85 ze willen het wel weten die Japjes! Alleen durven ze er zelf niet over te beginnen.

Nou ja, de jonge mensen staan er misschien enigszins open tegenover maar de wat oudere generaties kunnen zich nog niet (altijd) inleven. Ik heb in totaal colleges van vijf verschillende docenten waarvan twee echt het uiterste van elkaar zijn. Takano sensei, de docent bij wie we elke week een half A4-tje over een willekeurig onderwerp moeten schrijven om het vervolgens voor te lezen voor de klas, is niet echt open-minded. Van de week had Jocelyn haar stukje geschreven over het homoseksueel huwelijk en dat Nederland daar erg vooruitstrevend in is. Nou ik zat natuurlijk op het puntje van mijn stoel, maar Takano sensei had uiteindelijk als commentaar op haar speech: x91Hmm, dus jij vindt dat het goed zou zijn voor Japan om het huwelijk tussen homoseksuelen legaal te maken? Dat kan nooit in Japan.x92
En bedankt. Ik had best wel zin om mijn etui naar zijn hoofd te gooien. Toch maar niet gedaan, want afgezien van dit soort opvattingen is het best een prima vent. Beetje jammer is ook dat ik heel anders denk over het schrijven van mijn speeches dan hij. Als ik een bepaalde lange zin in mijn hoofd heb en die in het Japans wil opschrijven terwijl ik weet dat me dat niet in grammaticaal correct Japans gaat lukken, schrijf ik het alsnog op in incorrect grammaticaal Japans. Gewoon omdat ik wil weten hoe ik het volgende keer dan wel kan formuleren, want Takano sensei verbetert alle speeches dus dan kan ik leren van mijn eigen fouten. Echter, toen ik deze theorie aan hem probeerde uit te leggen was zijn mening: x91Nee je kan je zin dan toch beter opdelen in een paar kleine zinnetjes die wel zeker correct zijn.x92 Ja doei, dat kan ik wel doen maar dan kom ik het hele jaar niet verder dan gebruik maken van de basis grammatica uit mijn eerste jaar. En ze willen dat ik hier iets leer? Maar goed dat ik koppig ben.
Nou hebben we gelukkig aan de andere kant Nagai sensei, de meest on-Japanse vrouw die ik ooit in mijn leven heb ontmoet. Een eersteklas druktemaker, duizendpoot genaamd Manusje van alles en bovenal topwijf in volle glorie! Haar colleges zijn vooral hectisch, hysterisch en eigenlijk net een beetje too much als je net daarvoor al twee colleges hebt gehad van de schreeuwerige kanji docente over wie ik het eerder heb gehad met haar vaste uitspraken als x91wakaruuuuu? En daijyoubuuuuu?x92 Maar back to Nagai sensei, zij is onze docente sakubun (essays schrijven) dus in feite houdt dit in dat je hetzelfde huiswerk hebt als bij Takano sensei: een essay schrijven over een (meestal) onderwerp naar keuze al hoef je het bij Nagai sensei niet voor te lezen. Tijdens de eerste collegeweken werkte het me nogal op mijn zenuwen dat ze zo druk is en zo snel door de lesstof heenracet, terwijl mijn koppie eigenlijk al veel te vol zit met alle informatie van de dag. Daarnaast behandelen we tijdens haar colleges zox92n 10 verschillende grammaticale constructies waarmee ze je tijdens de les voorbeeldzinnen laat verzinnen en die zinnen moet je dan wel weer hardop voorlezen voor de klas, dus ik wil wel goede zinnen maken wat vrij moeilijk is aangezien zij er tijdens die schampere halve minuut die ze je daarvoor gunt aan een stuk door blijft tetteren over de grootste onzin. Inmiddels ben ik eraan gewend dat zij het type is tegen wie je gewoon kunt zeggen: x91Mevrouw, zou u alstublieft even kunnen stoppen met praten want ik kan me niet concentreren.x92 Waarna zij een lachaanval krijgt en waarna ik een zenuwachtige giechelbui krijg en uiteindelijk kan ik alsnog niet de concentratie opbrengen om een mooie zin te maken. FAAL! Laatst had ik het helemaal gehad met het schrijven van die stomme essays voor haar colleges dat ik dacht: ik zal wel eens even en onderwerp gaan verzinnen dat me genoeg interesseert om er een essay over te schrijven. Dat kan in mijn geval meestal als ik ergens mijn mening over mag geven dus uiteindelijk ging het essay over waarom ik denk dat in Japan het zelfmoordcijfer zo hoog ligt en dat Japan vergeleken met Nederland een ontzettend collectief land is. En ik kletste vrolijk verder over dat Japjes zich door dit sterke groepsgevoel al snel schuldig voelen als er xe9xe9n is die als enige van de groep ergens in faalt of niet uitblinkt want diegene heeft er niet alleen zichzelf mee, maar ook de rest van de groep. Ik was toch wel zenuwachtig de dag dat ik mijn essay terugkreeg want ik had zoiets van:
x91hmm, ze blijft Japans, ook al lijkt ze zo vrijgevochten, have I crossed a line here? Misschien is ze nu wel hartstikke pissig want ik snijd hiermee best een gevoelig onderwerp aan. Whaaa o mijn god wat heb ik gedaan, ze is vast heel boos op me!!x92 *paniekaanval*
Nou dan volgt nu de conclusie van het verhaal. Haar commentaar was:
x91Je essay was heel goed, ik zet hem als voorbeeld in het werkboekje voor het volgende semester als je het niet erg vindt.x92
Paniek om niets dus. En voor mij het moment om te denken: x91okee dit gaat nog een heel leuk jaar worden want dit is pas het eerste controversixeble onderwerp van mijn lijst.x92
Die week ging ik met Lieke x91evenx92 langs op haar kantoor om wat te vragen, om vervolgens anderhalf uur lang te blijven plakken (gesprekken met Nagai sensei kunnen niet kort zijn) en complete verhalen te horen en fotox92s te zien van de vorige generaties Nagasaki-gangers. Daarnaast heeft ze ook een kaartje gekocht voor mijn concert op 12 december met de opmerking: x91Ik ga elk jaar kijken naar de voorstellingen van de uitwisselingsstudenten.x92
Als dat nou niet lief is?!

Dan ga ik nu nog even een verhaaltje vertellen dat ik zelf x91het mysterieuze fietsmysteriex92 noem. Ik realiseer me goed dat de benaming dubbelop is, maar het is en blijft een erg mysterieus voorval! Nu komt het hoor:
Dinsdagochtend 08.33 uur. Ik loop met Lieke naar de fietsenstalling om naar school te vertrekken: fiets weg! Worden fietsen in Japan gestolen? Volgens mij toch niet. Optimistisch als ik ben probeer ik met mijn fietssleutel zowel alle fietsen in de fietsenstalling als de fietsen aan de voorkant van het appartementenblok te openen. Geen resultaat. Nou kan ik mijn fiets altijd meteen herkennen aan de witte strepen op het mandje maar die kunnen er natuurlijk afgeregend zijn dus ik laat geen fiets onberoerd. Na tien minuten geef ik het toch maar op, mijn fiets is weg en ik moet naar de universiteit lopen.
Dinsdagmiddag 17.27 uur. Ik moet naar club en voordat ik vertrek probeer ik weer alle fietsen te openen. Geen resultaat.
Dinsdagavond 21.45 uur. Ik kom thuis van club en wederom probeer ik alle fietsen te openen. Natuurlijk staat mijn fiets er niet en ik bedenk me dat het eigenlijk maar dom is dat ik nu voor de derde keer op xe9xe9n dag mijn sleutel in alle sloten probeer te proppen. Zo meteen denkt iemand dat ik fietsen jat!
Woensdagmiddag 02.01uur. Ik moet naar college en terwijl ik voorbij de fietsenstalling loop kijk ik melodramatisch achterom: x91Wheeeeh, ik wil mijn fietsjeeee!x92
Hee maar zie ik dat nou goed? Staat daarx85 mijn fiets? Zelfs van die afstand kan ik de witte strepen op mijn mandje herkennen, dat moet toch echt mijn fiets zijn! Vol goede moed haal ik de fietssleutel uit mijn tas en ja hoor, hij past! Ik voel me ineens zo dom, hoe kan het dat ik zo blind ben geweest? Ik gooi zoals gewoonlijk nonchalant mijn tas in het mandje als ik ineens zie dat mijn tas niet op die manier in het mandje past als dat hij normaal wel deedx85 ik til mijn tas op en zie dat het mandje aan een kant helemaal scheef is. Vreemdx85 Ik stap op mijn fiets en rijd een stukje als ik weer iets vreemds bespeur: de banden zijn opgepompt! Ik stap af en leun op alle mogelijke manieren op mijn fiets om te kijken hoever de banden doorzakken want een deel van me gelooft er geen kont van dat de banden opgepompt kunnen zijn. En toch is het echt zo. Ik reed de afgelopen dagen steeds zo ongeveer op de velgen en kwam de berg voor ons appartementenblok maar met moeite op omdat ik zoveel kracht moest zetten met die slappe banden (maar natuurlijk ben ik te trots om af te stappen en te lopen). Die momenten dacht ik telkens: x91Shit Renxe9e, je moet echt je banden oppompen anders zijn ze straks lek.x92
Anyways, ik heb zelfs Lieke laten testen dat banden die twee maanden lang niet zijn opgepompt met geen mogelijkheid zo vol kunnen zijn. En ze gaf me gelijk! Dus wat heb ik gedaan: een nieuw slot gekocht natuurlijk want er is blijkbaar nog iemand die de sleutel van mijn fiets heeft! En dat moeten we niet hebben, anders ben ik mijn fiets straks helemaal kwijt.
Merel probeerde me nog wijs te maken dat het mysterieuze fietsmysterie zo een Japans horrorverhaal kan zijn: Japanse fiets met eigen ziel besluit op een maandagnacht te gaan partyx92en in de outback van Nagasaki city maar wordt zo dronken van de sake dat hij op de terugreis omflikkert (wat het scheve mandje verklaart) en ergens in een berm zijn roes uitslaapt tot woensdagmiddag om vervolgens gezond en wel (met volle banden) terug te keren naar Nishimachikouryuukaikan (het gebouw waar wij wonen). Dat geeft me dan meteen weer de kans een van mijn hobbyx92s (op koken, zingen en dingen plastificeren (donx92t ask) na dan) uit te oefenen: het geven van namen aan random voorwerpen! Zo heet mijn fiets nu dus x91yoppix92 afgeleid van het Japanse x91yopparaux92 wat x91dronken wordenx92 betekent. Tot dusver het mysterieuze fietsmysterie. Als Yoppi ooit nog een keer besluit het nachtleven in te duiken zonder mijn medeweten horen jullie het!

En dan wil ik het nu nog even een alinea wijden aan een van mijn favoriete onderwerpen: eten!!
Laatst stond ik in de supermarkt en bedacht me ineens dat ik in die twee maanden dat ik hier inmiddels ben nog geen enkele keer rauwe vis heb gegeten! Nou ben ik om eerlijk te zijn niet de grootste fan van sashimi, maar als ik besluit om makizushi (die rollen sushi met vis in het midden, rijst er omheen en aan de buitenkant zeewies) te gaan eten haal ik automatisch de variant met ei, krab of komkommer in plaats van de visvariant terwijl ik in Japan ben om juist de visvarianterige soorten onbeperkt te eten aangezien die in Nederland afgezet duur zijn! Dus ik naar de visafdeling getrost om zox92n lading rauwe vissushi in te slaan en ja, toen kwam ik thuis en toen zat ik daar met mijn bordje sushix85
Hup de eerste danx85 *kauw kauw*x85. Hmm, het smaakt nergens naar, alleen maar naar een koud en flieberig iets. Rauwe vis doet gewoon niet zoveel voor mijn smaakpapillen. Nadat ik twee stukken ophad had ik het er toch echt mee gehad en baalde dat ik niet mijn oude vertrouwde komkommersushi had genomen. Nou ja ik baal er xfcberhaupt van dat ik niet zo van rauwe vis houd want daar hebben ze zoveel van hier! Als je van rauwe vis houdt beland je in Japan echt in het paradijs. Maar goed, ik zat daar dus met mijn niet zo paradijselijke sushi en ik ben niet zo iemand die meteen weggooit wat ie niet lust.
x91Gooi dan alleen de vis weg en eet de rijst op, dat is beter dan uiteindelijk alles weggooien,x92 probeerde Lieke nog. Maar nee, ik was weer eens koppig, ik moest en zou die sushi eten!
En toen kreeg ik ineens het plan van de eeuw: ik houd niet van rauwe visx85 en deze sushi is rauwe visx85 maar ik houd wel van gebakken visx85 dus waarom zou ik mijn sushi niet gewoon bakken?
Ergens schreeuwde het verstandige stemmetje van het Japanoloogje in mijn hoofd:
x91Neeeee gek!! Je gaat toch geen sushi bakken? Dat is verkrachting van de Japanse voedselcultuur!!x92 Maar ja ik luister nou eenmaal niet altijd naar dat verstandige stemmetje dus ik sprong wildenthousiast op en begon met een koekenpan en bakolie rond te sjouwen.
Lieke (die wel naar haar verstandige stemmetje luisterde) liep zenuwachtig om me heen te dansen: x91Nee Renxe9e, je kan echt geen sushi bakken, het kan xe9cht niet! Het bakken van sushi is net zoiets als een kerstdolfijn, dat doe je ook gewoon niet! Het hele principe van sushi is dat het rauw is en niet gebakken!x92
Maar ja ik werd door haar demotiverende preek alleen maar vastberadener om daar, op dat exacte moment, in Nagasaki city, met ons zesderangs kookplaatje en zevenderangs koekenpan eens even heeeeel gauw de allerlekkerste gebakken sushi die iemand ooit heeft geproefd in elkaar te flansen en mikte daarom demonstratief voor haar een extra stukje in de pan met de opmerking: x91Eerst proeven, dan oordelen!x92
Nou en wat was nou het uiteindelijke resultaat op Liekex92s bordje? Een prachtig stukje sushi met goudbruin gebakken randje en in het midden knapperige stukjes zalm, witvis en octopus.
Lieke pakt haar stukje sushi op en brengt het naar haar mond, kauwt, proeft en tatatadaaaaa *tromgeroffel* bemerkt: x91Shit het is gewoon lekker!x92
Tuurlijk is het lekker! het is gebakken rijst met gebakken vis en nori (zeewier), wat kun je daar nou niet lekker aan vinden? Maar ja, hoe lekker het ook mag zijn, zelfs ik geef toe dat dit x91in terms of sushi,x92 pure sushi-verkrachting is en dat dergelijke acties maar met mate uitgeoefend mogen worden om te voorkomen dat het volbloed-sushi-ras uitsterft.
Okee nu lijkt het net alsof ik teveel Harry Potter boeken lees. In dat geval zou je de sushi kunnen zien als het volbloed tovernaarsras en alle Westerse gebakken en gefrituurde cholesterolverhogende rotzooi als de dreuzels. Combineer die twee en je krijgt modderbloedjes: gebakken sushi! En nou heb ik helemaal niets tegen de halfbloed tovenaartjes in Harry Potter maar ik moet wel oppassen met mijn kookkunsten voordat het zich wereldwijd verspreidt en de Amerikanen besluiten vanaf nu alle sushi te bakken of te frituren om vervolgens kei hard vol te houden dat Japans voedsel zo goed is voor je gezondheid.

Hoe dan ook, afgezien van de vissushi die ik op miraculeuze wijze lekker wist te maken met een vuurtje en wat olie, kwam ik met Lieke ook nog iets aan Japans voedsel tegen dat met geen enkele mogelijkheid meer te redden is van de ondergang. Ik heb het hier over natto, kleine Japanse boontjes die zijn ondergedompeld in een of ander slijmerig en plakkerig goedje.
Ik noem natto zelf graag x91snotjesx92 en wel om de volgende redenen: ten eerste, het slijmerig goedje dat om de boontjes heen zit is net snot en ten tweede, telkens wanneer ik natto zie of ruik krijg ik hetzelfde misselijkmakende gevoel als wanneer ik iemand met een vinger diep in zijn neus zie graven om dan zox92n groengele klont naar buiten te halen en na die vondst eens goed bekeken te hebben voor mijn ogen in zijn mond te stoppen. Bleeeeegh!
Natto dus. Ze verkopen het in de shokudo (kantine) van de universiteit en aangezien Lieke en ik op vrijdag altijd 2.5 uur aan tussenuren hebben en toch niet meer doen dan kletsen en ons ergeren aan de Japanners die ons nastaren omdat ze nog steeds niet gewend zijn aan het aanzicht van twee blonde meisjes die rijst met stokjes eten, vond ik dat het die bewuste vrijdagochtend een prima gelegenheid was voor wat leedvermaak. Iedereen die ooit in zijn leven door iemand anders is omgepraat om een keer natto te proberen mag vind ik op zijn beurt een ander iemand ompraten. Mijn gastvader was in 2003 degene die mij zover kreeg en nu heb ik na zes jaar eindelijk mijn wraak!
Mijn lieve Lieke, mijn lieve onwetende Lieke, die ik al honderd keer had verteld hoe smerig natto wel niet is, nam vanuit de gedachte x91zo erg kan het toch niet zijn?x92 een hap. En jawel hoor, zo smerig kan eten dus wel zijn! Dat gaf ook zij toe. Haar letterlijke woorden: x91Ik eet nog liever kots, ik eet echt nog liever kots dan natto! Dit is zo vies, het smaakt alsof ze het gal uit een dronken Japanner hebben geperst.x92 Hahahahahax85.. maar ze heeft wel gelijk!
Uiteindelijk heeft Lieke het nieuwe x91vind een natto-slachtofferx92 -record verbroken want Vincent is altijd op zoek naar (gratis) eten en heeft een eetlust die niet te stillen valt. Dus na haar smsje x91ik heb gratis eten voor jex92 kwam hij binnen een minuut de shokudo binnenvliegen en zat ook hij even later te kokhalzen en half te stikken in nattobraaksel.
Algemene conclusie: gebakken sushi = lekker, natto = uitgeperst gal van dronken Japanners.

Okee in dit blogverhaal staat helaas niet zoveel nuttigs over Nagasaki, Japanse cultuur en geschiedenis op zich, maar ja ik ben ziek (tuurlijk ik word ziek vijf dagen voor mijn concertx85 echt weer wat voor mij) dus dan wil ik nogal wat onzin kletsen.
Maar om nog even terug te komen op de titel van mijn hele verhaalx85 ik dacht bij mezelf: x91Hmm.. nu ben ik in Japan, en wat wil ik met de kerst?x92 Reizen natuurlijk! Dus ik heb met Lieke en Natascha een trip van 10 dagen gepland naar Osaka, Kyoto en waarschijnlijk een dagje Nara, jeej!
We vertrekken de 23e x92s avonds met de nachtbus naar Osaka die er 10 uur en 10 minuten over zal doen om zijn bestemming te bereiken. We blijven in Osaka tot de 27e en dan gaan we met de trein naar Kyoto. Daar zullen we Nieuwjaar doorbrengen en tussendoor een dagje afreizen naar Nara en op 3 januari nemen we de nachtbus weer terug naar Nagasaki (thanks Roxy voor je uitgebreide infomail!). Ik heb er ontzettend veel zin in want ik ben in zowel Osaka als Kyoto wel eens een dagje geweest maar dat is inmiddels zes jaar geleden en zoveel interesseert de cultuur van een historische stad een 15-jarige nou ook weer niet, dus ik heb nu genoeg tijd om dat in te halen! Ik zal proberen voor de 23e nog een blog te posten zodat jullie wat meer op de hoogte zijn van mijn specifieke plannen (ik ben van de planningen en Lieke ook, dus er komt vast een heel uitgebreide lijst met wat we allemaal willen zien en bezoeken). Maar als er vragen of opmerkingen zijn dan lees en beantwoord ik die natuurlijk graag in de vorm van reacties op mijn blog Tot snel lieve mensjes!!

Liefs Renxe9e